Edinburgh: stad van Quidditch, wine tasting, Dutch society & nog veel meer…

Een introductie tot Edinburgh

Daar is die dan, mijn eerste NWS blog. Deze blog zal ik gebruiken om mij wat beter voor te stellen en ik zal een globaal idee geven over het studentenleven aan de University of Edinburgh. Ik ben net aan mijn vierde en laatste jaar van mijn bachelor Infectious Diseases begonnen. Ik ben hier dus al een tijdje en Edinburgh voelt echt als een tweede thuis. De universiteit ligt midden in het stadscentrum wat betekent dat je als student volop kan meedoen aan het stadsleven. Edinburgh is de hoofdstad van Schotland dus er is altijd wel wat te doen. Er zijn vele pubs, clubs, coffeeshops, verscheidene musea en parken. Lopend door het historische centrum kom je kastelen, kathedralen en geheime steegjes tegen. De stad doet vaak aan een Harry Potter filmset denken. Dit is geen toeval aangezien J.K. Rowling hier haar eerste Harry Potter boek schreef.  Als hoogtepunt staat er een uitgedoofde vulkaan van 251 meter midden in de stad: Arthur’s Seat. Na een flinke klim word je beloont met een prachtig uitzicht over de stad, de zee en de Schotse heuvels in de verte.

Niet alleen de stad heeft veel te bieden, de universiteit biedt ook veel mogelijkheden aan. The University of Edinburgh heeft een zeer actieve student union. Er zijn hier geen studentenvereniging zoals in Nederland, maar we hebben wel vele societies. Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een society voor. Houd je van hummus? Mooi, want er is een hummus society die elke week een hummus tasting houdt. Wil je quidditch (zwerkbal) spelen? Geen probleem, we hebben er een society voor. Zelf ben ik lid van de wine society. Naast wekelijkse wine tastings ben ik ook lid van hun blind tasting team waar we tegen andere Schotse en Europese universiteiten strijden. Daarnaast ben ik dit jaar voorzitter van twee societies: de NWS Dutch Society en The International and Exchange Student Society. Het is heel gemakkelijk om betrokken te raken bij verschillende societies. De universiteit organiseert een welcome week aan het begin van het semester en deel van de welcome week is de fresher’s fair. Tijdens de fresher’s fair hebben alle verschillende society een stall waar je meer informatie kan krijgen over de society en je je meteen kunt inschrijven. Mijn advies: probeer zoveel mogelijk societies uit. Deze kans krijg je niet in Nederland dus maak er volop gebruik van!  Heb je vragen over Edinburgh aan de hand van deze blog? Neem gerust contact met me op: s1507945@ed.ac.uk

Uitzicht op Arthur’s Seat van een van de gebouwen van de universiteit.

So remember to look up at the stars and not down at your feet. Be curious!

Herfst heeft iets speciaals; roodgele bladeren dwarrelen van de bomen, de wind spelende met hun directie terwijl de eekhoorns langzamerhand schuilplaatsen zoeken voor de winter. Verwonderend staar ik naar de felle kleuren die me tegemoet komen terwijl ik naar de bladeren bij mijn voeten staar. Herfst heeft iets onschuldigs, iets dat spreads kindness en ik moet denken aan een quote van Jens Stoltenberg “When autumn darkness falls, what we will remember are the small acts of kindness”. Dieper in in m’n gedachten zinkende, word ik abrupt opgewekt als ik iemand tegen me op voel botsen.

Terwijl ik opkijk, zie ik twee paar grote, verwilderde ogen terugkijken. Een jong meisje begint zich mompelend te verontschuldigen. Ze raapt een plattegrond van Cambridge van de grond terwijl haar lanyard met Univeristy Card om haar hals slingert. “Could you maybe tell me where the main building of the University is?”. Licht verward kijk ik om me heen, me realiserend dat de zomer-touristen (met de selfie-sticks geplakt aan hun handen) langzamerhand weer vervangen zijn door kersverse, piep-nieuwe studenten die de stad binnendruppelen vol twinkelende ogen ready for a new adventure.

Cambridge in de herfst is een geval apart. Vibrant. Energetic. Maar vooral a lot of confusion. Nieuwe studenten rennen rond van introductie naar introductie, terwijl ze grip proberen te krijgen op de ingewikkelde structuren van colleges, departementen, scholen, de universiteit etc. Ik leg de studente uit hoe de universiteit is opgebouwd, terwijl ik in m’n ooghoek een fietser de “one way road” zie inrijden gevolgd door een geïrriteerde schreeuw “this is a ONE way road”. Een lach krult om m’n lippen denkend aan de keren dat ik die fout maakte toen ik net nieuw was in Cambridge.

Een maand geleden was ik nog bezig met het afschrijven van m’n MPhil thesis. Nu verkeer ik me in een wirwar van studenten – volgende week start ik met m’n PhD. Help – het rimpelende wateroppervlak van de Cam dient onmogelijk voor zelfreflectie. Ik zucht. Wind blaast door m’n haren. Ik hoor mensen in academic gowns kibbelend voorbij lopenAlgauw denk ik terug aan het magische afgelopen jaar. “Harry Potter Like” zoals sommigen het beschrijven. En een warm happy gevoel verspreid zich door mijn lichaam.

Cambridge is confusing, veeleisend en stressvol, maar bovenal one of the most magical and brilliant places to study.

Via deze blog zal ik gedurende het jaar een kijkje achter de schermen bieden over studeren in de University of Cambridge; van gekke gewoonten tot het schrijven van een application. Wil je dat ik over iets specifieks schrijf? Let me know via krv22@cam.ac.uk!

“So remember to look up at the stars and not down at your feet. Try to make sense of what you see and wonder about what makes a universe exist. Be curious” – Stephen Hawking.

NWS gaat weer bloggen!

“Hoe is het om in Cambridge te studeren? Wat is een fresher’s fair? Wat is er zo bijzonder aan Schotland? Wat doet een NWS club nou precies…? “

Het is alweer een tijdje geleden sinds de laatste NWS-blog op deze site verscheen (2017!) maar nu is het dan toch weer zover: NWS gaat weer bloggen!

Onder de rubriek “Blogs” zullen we de komende maanden weer verschillende blogs publiceren van studenten in het buitenland. Voor nu introduceren we graag onze eerste 2 bloggers: Kim van Daalen & Thomas Dalhuisen. Hieronder stellen ze zich aan jullie voor.

 

Mijn naam is Thomas Dalhuisen en ik woon in het mooie Edinburgh in Schotland. Ik ben nu in het vierde en laatste jaar van mijn studie biomedische wetenschappen aan de Univeristy of Edinburgh. Dit jaar ben ik de voorzitter van de NWS Edinburgh Dutch Society en ik zal de komende maanden gaan bloggen over mijn ervaringen in Schotland. Edinburgh is een geweldige stad om te studeren vol met historie en er zijn vele mogelijkheden om het prachtige Schotland te ontdekken.

 

Kim van Daalen is een eerstejaars PhD student in Global Health (Public Health & Primary Care) en Gates Scholar aan Cambridge University (VK). Haar grootste passies zijn Global Health en Climate Change action. Ze is al verschillende jaren actief (bestuurs)lid van de “International Federation of Medical Students’s Association”(IFMSA). Vorig jaar heeft zij haar MPhil Public Health afgerond, tevens aan Cambridge University. Kim is actief lid van de NWS-Cambridge club.  

Lijkt het je ook leuk om voor NWS te bloggen? Stuur dan snel een mailtje naar pr@wereldwijdestudenten.nl en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met je op. We verwelkomen je graag bij het blogger-team! Samen kunnen we dan bespreken welke mogelijkheden er zijn;  uiteraard is dit geheel vrijblijvend en op vrijwillige basis! 

Vlogmaand & webinar: Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?

Heel februari zal in het thema staan van studeren in het buitenland. Samen met WilWeg organiseert NWS een vlogmaand en webinar.

In februari plaatsen we op onze sociale media elke week vlogs van studenten uit alle uithoeken van de wereld. Zo krijg jij een uniek kijkje in het dagelijkse leven van een Nederlandse student in het buitenland!

Afsluitend aan de vlogmaand organiseerden we op donderdag 1 maart de NWS & WilWeg webinar “Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?”. In deze webinar vertelden we welke voorbereidingen je moet treffen, wat je moet regelen om je studiefinanciering mee te nemen, aan welke verzekeringen je moet denken en wanneer je je moet uitschrijven bij de gemeente. Daarnaast gaven we nog slimme tips waar je niet eerder aan gedacht had.

Klik hier om de webinar terug te kijken!

 

Bekijk hier de vlogs:

Bekijk voor meer ervaringen ook onze NWS-blogs !

Op een onbewoond eiland

MarieZwetsloot1

 

Het bos staat in brand. Althans daar lijkt het op. De blaadjes kleuren van knalrood tot zandgeel, van donkerpaars tot oranje. Tussen de felle kleuren ontdek ik nog net een paar eenzame groene vlekjes van de dennen en sparren. In het midden van die vuurzee staan vier tentjes. Op een onbewoond eiland in een groot meer. Het enige echte vuurtje dat hier brandt, heb ik zelf drie uur geleden aangestoken. Mijn vrienden zitten er in een strakke kring omheen. Er liggen natte sokken op de stenen rondom het vuur. De eerste en enige fles rum is al bijna leeg.

Ik had mijn vrienden een relaxt weekendje kamperen en kanoën beloofd. In het natuurpark de Adirondacks. Dat liep net wat anders. Er staat een strakke harde wind. We hebben de hele dag geen zon gezien.  Het is een wonder dat er niemand met de kano is omgeslagen. Toch zijn al onze kleren vochtig. Er liggen minuscule druppeltjes op mijn wollen outdoor trui. De temperatuur keldert snel. Vannacht gaat het vriezen.

Een maand geleden was ik hier nog met mijn ouders. Die waren drie weken bij mij in Ithaca op vakantie. Toen ging het kanoën zo makkelijk. We werden gedropt in een rivier en hadden drie dagen om terug te peddelen. Alle dagen volop zon. Het was zelfs zo windstil dat je jezelf en de bomen om je heen terug kon vinden in het spiegelgladde wateroppervlak. Toch waren we niet de enige: schildpadden, vissen, herten, vogeltjes. Gelukkig geen beren. ’s Avonds rondom het kampvuur verhalen vertellen en naar de uilen luisteren. Er zijn weinig plekken in de wereld waar je op deze manier zo de wildernis kan intrekken. Maar vier uur vanaf Ithaca! Ik nam mij heilig voor dit paradijs vaker te bezoeken.

Deze keer geen wilde dieren. Waarschijnlijk is het ook voor hen te koud. Het makkelijke kanotochtje dat ik heb uitgekozen, duurt bij windkracht 6 drie keer zo lang. Bij mijn wiskunde vrienden sta ik te boek als de hippie, buitenliefhebber en actieveling. Meestal kunnen ze mijn ideeën wel waarderen. Wie houdt er niet van appels plukken, een wandeling door het bos of zwemmen in het meer? Deze keer ben ik bang dat ik te veel van ze heb gevraagd. Ze zien er moe uit. Gelukkig is er nog wel genoeg droog hout om het hele eiland in de fik te steken.

Iemand rekt zich uit en kruipt nog wat dichter naar het vuur toe. Ik verkramp. Nu gaat het komen. De eerste die gaat zeggen dat hij het een stom plan vindt: “Aaaah… this is the best weekend ever.” Ik voel de ontlading. Waar maak ik me zorgen om? Je moet wel erg blind zijn om niet van deze plek te kunnen genieten. De kleuren van de blaadjes warmen me op. Dit is het relaxte weekend dat ik hen heb beloofd. Vanavond om acht uur onze slaapzak in!

Herinneringen – Caitlin’s belevenissen in York

CaitlinVanRooij

York, wat lijkt het alweer lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Zoals het met alles gaat lijken mijn herinneringen van York een paar maanden na m’n laatste les mooier dan het er ooit is geweest. Want wat waren de mensen vriendelijk, wat was het er schoon en wat was alles er goed geregeld. De vervelende dingen, zoals eindeloze lessen statistiek, te langzaam lopende toeristen en de eindeloze tocht om van de campus weer in de stad te komen lijken nu toch allemaal niet meer zo erg.

Inmiddels ben ik verhuisd naar London en breng ik mijn tijd door op UCL. Om eerlijk te zijn is de grote stad meer mijn ding. Er is altijd wel wat te doen of te zien. De ene dag kan je toerist zijn in een museum, en de volgende dag loop je als een hippe local op een farmers market. Maar anders dan in York ben je hier onbekend. Geen blik van herkenning bij de dichtstbijzijnde supermarkt wanneer je er voor de derde keer die week komt omdat je elke keer weer iets vergat, en ook geen vriendelijke buschauffeurs die je hartelijk verwelkomen. In ruil krijg je hier wel weer duizenden winkels en de efficiëntie van de metro voor terug.

Net zoals de stad onpersoonlijker is, geldt dat voor de universiteit ook. Natuurlijk is dat ook niet zo raar, aangezien ik in York 3 jaar rondgelopen heb en hier nog maar een paar weken. Toch lijkt alles slechter geregeld en moeilijker te gaan. Ze behandelen je hier meer als een nummer dan als een persoon, en dat is best wel even wennen.

Ondanks dat ik mijn hart nog steeds niet verloren heb aan Engeland, heb ik dat wel aan ‘buitenlander’ zijn. Het brengt allemaal kleine overwinningen en geluksmomentjes met zich mee die je thuis waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld vindt: de eerste keer de juiste metro nemen zonder het eerst te Googlen, wanneer je eindelijk hebt onthouden dat hier in Engeland dat ‘pants’ geen broek betekend zoals je op school in de Engelse les hebt geleerd maar ‘onderbroek’, weten dat je expliciet zwarte thee moet bestellen voor ze aan de haal gaan met de melk, en de gedachte aan thuis wanneer je ziet dat je supermarkt stroopwafels verkoopt.

Het allermooiste van ‘buitenlander’ zijn is misschien toch wel het moment dat je weer voet op eigen bodem zet, tussen alle super lange mensen, met hun heerlijke openheid en humor. Maar dat kan je natuurlijk alleen ervaren als je de stap neemt. Dus voor iedereen die twijfelt: probeer het gewoon. Als je het echt niet leuk, gezellig en geweldig vindt dan ben je ook zo weer terug!

Ay amor – Marie’s belevenissen in Ithaca

MarieZwetsloot1

Geen vriend meer. Dat was het strakke plan. Absoluut niet eentje voordat mijn PhD af was. In theorie een plan waar ik me goed aan zou kunnen houden. Ik was immers al bijna twee jaar single. Verder is graduate school niet bepaald de plek waar de droomprinsen uit de lucht komen vallen. Ze zijn wel allemaal slim. Dat is zeker. Maar dat betekent niet per se dat ze uitblinken in het voeren van een normaal gesprek. Daar komt nog eens bij dat de leuke helft, de uitzonderlijk knappe slimmeriken die het wel lukt te kunnen praten, al getrouwd is. Wat overblijft voor mij, zijn de hippies, de nerds, de bros, de dudes en de dorks. In principe dus een makkie om me aan mijn plan te houden.

“Het is de moeite gewoon niet waard. In Ithaca ga ik echt niemand vinden,” probeerde ik mijn broer tijdens kerst te overtuigen. Het leek wel of hij niet eens de moeite nam om mij te begrijpen! Dat er iets diepers achter mijn voornemen schuilde wist ik dondersgoed. Een gebroken hart, een paar ongemakkelijke afspraakjes, een oplopende ruzie omdat de verwachtingen tijdens het daten niet overeenkwamen. En dan ook nog het allerlastigste probleem: ik wil terug naar Europa en heb geen zin in drama. Lange afstandsrelatie? Nee!!!! Alsjeblieft niet. Dankjewel! In Amerika blijven wonen? Nee! Helemaal niet als die mafkees van een Trump aan de macht komt. Naar een ander land verhuizen? Op zich een optie, maar ik heb mijn familie al zo lang moeten missen. Mijn conclusie: dit is me veel te ingewikkeld. Mijn oplossing: ik ga het hele onderwerp gewoon vermijden. Ik heb het prima met mijn gewone vrienden. Ik ben een held in het plannen van mijn leven en neem het lot in eigen hand.

En dan zit ik nu met de gebakken peren. Mijn sublieme plan is compleet mislukt. Nog geen twee maanden terug in de VS en ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Mexicaanse superprins. Ik snap nog steeds niet dat ik hem niet eerder heb zien staan. Student Wiskunde. Woont notabene bij mij in de straat. Drie huizen verderop. Hij is knap, slim, grappig, en we kunnen urenlang met elkaar praten. Ik ben helemaal van de wereld. Kan me voorlopig even geen zorgen maken over de toekomst. En mijn broer? Die zei: “O ja, ik wist het al wel. Het zat er aan te komen”.

Carrière bitch – Marie’s belevenissen in Ithaca (en Duitsland)

MarieZwetsloot1

“Wanneer ga jij deze zomer op vakantie?”, vraagt mijn nieuwe kantoorgenoot. Sinds een maand ben ik in Duitsland voor een project van mijn promotieonderzoek. Ik vertel haar dat ik na mijn werk in München een week naar Nederland ga om mijn familie op te zoeken. Ze lijkt niet tevreden: “Nee, ik bedoelde wanneer je écht op vakantie gaat. Of ga je niet?” “Jawel, ik heb alleen nog niet besloten waar naar toe,” lieg ik in gebroken Duits. Ik reis niet voor mijn plezier. Die tijd heb ik niet… “Bullshit!” zegt een klein stemmetje in mijn hoofd. “Je maakt er gewoon geen tijd voor.”

Dat ik perfectionistisch ben hoeft niemand me te vertellen. Dat ik langzaam in een panische carrière bitch verander, vind ik wat moeilijker te accepteren. Ik ben 26, heb in vier verschillende landen gestudeerd, in zeven verschillende landen gewerkt, mijn studie summa cum laude afgerond, en natuurlijk was promotieonderzoek aan een Nederlandse universiteit doen niet genoeg. Dat doe ik in de VS met een groot deel van mijn onderzoek in Duitsland. Dat leek me een goede compromis. Dan ontgroeit Europa me niet en zie ik mijn familie nog eens. Oh, en dat Duits. Dat leer ik wel even. Eigenlijk wel mooi meegenomen. Nog een taal erbij.

En zo ga ik door. Zonder adempauze. Want ik kan het allemaal afdwingen. Hier en daar wat nekpijn, hoofdpijn, problemen met mijn darmen. Niks ernstigs, toch? Totdat ik er bij neerval. De krantenartikelen over jongvolwassenen met burn-outs van het afgelopen jaar kwamen goed binnen. Het duurt niet lang meer en je kan over mij ook zo’n stukje schrijven. Doe ik echt onderzoek naar klimaatsverandering in bossen omdat ik zo geniet van het buiten zijn? Wie houd ik voor de gek? Ik ben inderdaad veel buiten, maar dat gaat samen met intense stress: apparatuur die niet goed werkt, bomen die niet doen wat mijn hypotheses zeggen, dagen die niet lang genoeg zijn om al mijn ambitieuze werk gedaan te krijgen. En dit alles zonder hulp. Want alle Duitsers maken wel mooi gebruik van hun vakantiedagen. Volgens mij doe ik iets helemaal fout. Dit ben ik niet. Ik wil geen workaholic worden! En ik houd ook niet van liegen! Genoeg. Ik ga nu een vakantie boeken.

Zomer aan Columbia University – Caitlin’s belevenissen in (New) York

CaitlinVanRooij

Na 2 jaar studeren aan de University of York kwam in de zomer van 2015 een andere droom in vervulling: zes weken lang studeren in New York aan een Ivy League universiteit. Studeren in Amerika is een wereld van verschil met studeren in Engeland. Na mijn tijd in York was ik inmiddels wel gewend aan de Engelse taal en aan het leven in een ander land. Toch is Engeland qua onderwijs niet heel verschillend van Nederland: de meeste colleges vinden plaats in grote groepen (rond de 200 studenten), in werkcolleges zijn er vaak akward stiltes omdat niemand de nerd van de groep wil zijn, en je cijfers zijn gebaseerd op examens, essays en practicums.

Aanmelden voor Summer School in Amerika

Het is vrij makkelijk om je aan te melden voor een Summer School van een Amerikaanse universiteit. Veel Amerikaanse universiteiten hebben aparte websites voor hun Summer Schools, inclusief alle informatie die je nodig hebt om je aan te melden. Er zijn enorm veel vakken om uit te kiezen. Zelf wil ik me graag gaan verdiepen in neuroeconomie en affectieve neurowetenschappen. In Engeland krijg je hier vrij weinig over. Daarom leek de Summer School van de Columbia University een goede keuze, omdat ze hier de vakken ‘Thinking and Decision Making’ en ‘Self Regulation’ aanboden. Toen ik mij aanmeldde voor de Columbia University Summer School was het een kwestie van een aantal vragen invullen, zoals waarom ik er graag aan zou deelnemen, en het uploaden van transcripten. Referenties en lange motivatiebrieven waren gelukkig niet nodig. Mocht je interesse hebben in het deelnemen aan een Summer School is het een idee om je aan te melden voor de nieuwsbrief, hierdoor kon ik onder het vrij hoge aanmeldingsbedrag uitkomen. Dat scheelt weer, want je moet dit normaal gesproken betalen ongeacht of je aangenomen wordt of niet. Binnen een paar weken kreeg ik te horen dat ik mocht komen. In Engeland stond ik gemiddeld 65% op dat moment, wat in Nederlandse cijfers volgens Nuffic een cijfer tussen de 7 en 8 is. Je hoeft dus niet bijzonder hoge cijfers te hebben om een paar weken mee te draaien in een topuniversiteit. Het enige wat wel wat tijd in beslag neemt is het krijgen van het visum. Hier moet je op tijd mee beginnen, voor het geval er lange wachttijden zijn.

De lessen

In York zijn de lessen vrij onpersoonlijk. Met de docenten die de verschillende modules ontwerpen en de colleges geven heb je nauwelijks contact. Dat kan ook bijna niet anders, want er zitten meer dan 200 studenten in een college. Alleen de paar studenten die graag vooraan zitten en nogal van slijmen houden praten met ze. In de werkcolleges heb je iets meer contact met de PhD-studenten die deze lessen geven, maar dit beperkt zich tot de lesstof.

In Amerika bleek dit totaal anders te zijn. De groep voor de “Thinking and Decision Making” module bestond uit ongeveer 30 studenten en de groep voor de “Self Regulation” module uit ongeveer 10 studenten. Anders dan in Engeland waren dit niet allemaal undergraduate psychologie studenten, maar een mix van studenten van verschillende niveaus en verschillende richtingen. De meeste studenten waren fulltime Columbia studenten, er waren dus geen speciale lessen voor Summer School studenten. Het enige verschil tussen de Summer School modules en de normale modules was dat ze in de andere termijnen deze modules in 12 weken gaven in plaats van in 6 weken.

Ook het contact met de docent was heel anders. Voor de les begon en in de pauzes toonden ze interesse in de studenten. Zeker in de “Self Regulation” module was er veel persoonlijke aandacht. Er waren één-op-één sessies voor de presentatie die we moesten geven en aan het eind van de module om te bespreken hoe we het hadden gedaan.

Tijdens de lessen deden bijna alle studenten actief mee met de les. Er werden vragen gesteld, discussies gevoerd en kritiek gegeven. Daarbij was het goed te merken dat iedereen zich echt voorbereidde op de les en alles had gelezen. Dit was de eerste week nogal wennen, want in Engeland is het, in ieder geval bij psychologie, niet echt “cool” om te praten. Het meedoen met de lessen maakte het wel leuker en minder saai, en zorgde ervoor dat het allemaal wat beter bleef hangen.

De Amerikaanse lesmethode is niet alleen rozengeur en maneschijn. Je moet ook véél harder werken dan in Engeland. Voor elke les moet er online een opdracht worden gedaan, om te laten zien dat je alles gelezen hebt wat er gelezen moest worden. Voor deze opdracht kreeg je ook nog eens een cijfer. Het was nogal een uitdaging om zo veel te lezen elke week. In Engeland zit er tussen de eerste les en het examen veertien tot achttien weken. In deze tijd wordt er nooit een vraag gesteld over de lesstof. Voor mij betekent dat dat ik het meeste leeswerk uitstel tot de vakantie voor het examen. Naast de opdrachten voor elke les (elke module had per week twee lessen van drie uur), was er voor de “Thinking and Decision Making” module ook nog een mini-examen aan het einde van elke les, plus een groter examen in week 3 en week 6. Voor de “Self Regulation” module waren er gelukkig geen mini examens, maar wel een zeer lang essay, twee presentaties en een eind examen. De opdrachten, examens, essays en presentaties worden wel minder strikt beoordeeld dan in Engeland. Daar zijn er hele pagina’s met richtlijnen en procedures om te zorgen dat alles eerlijk wordt beoordeeld. Zo zetten we daar nooit een naam op een examen of een verslag, en wordt alles door twee mensen nagekeken om een vooroordeel te voorkomen. In Amerika wordt alles alleen door de instructeur beoordeeld, en niet volgens vooraf gespecificeerde richtlijnen. Een beetje aardig, leuk en gemotiveerd overkomen heeft hier dus wel zijn voordelen.

Na de eerste week begon ik het spelletje een beetje door te krijgen, en ondanks dat m’n tenen soms kromden van mezelf, heb ik lekker mee gedaan aan de poppenkast. Zo kwam ik er al snel achter dat je beter geen kritiek kan geven op een onderzoek dat van de eigen universiteit kwam, deze kritiek werd afgedaan als “als dat zo zou zijn geweest, dan hadden wij dat wel gedaan”. Kritiek op onderzoeken van anderen werd wel gewaardeerd. Hiervan heb ik nog het meeste geleerd in deze periode. In Engeland wordt er vaak geroepen “je moet kritisch analyseren”, maar nooit verteld wat dit inhoudt of hoe we onze kritische analyse moeten verbeteren. In Amerika was dit anders, wanneer er gevraagd wordt om een kritiek en een antwoord als “er was geen goede balans tussen mannelijke en vrouwelijke participanten” werd gegeven, dan kwam hierop meteen de vraag “hoe zou dit de resultaten dan beïnvloeden”. Sinds deze Summer School heb ik in Engeland alleen nog maar positieve in plaats van negatieve kritiek gehad op m’n kritische analyses in essays.

Al met al heb ik zeer veel geleerd van de lessen tijdens de Summer School. De vakken waren veel meer gefocust dan in Engeland, wat er voor zorgde dat ik nu veel meer weet over de onderwerpen waar ik me in de toekomst op wil focussen. Ondanks dat ik nog nooit zo veel stress heb gehad door de enorme werkdruk, heb ik wel een aantal nieuwe strategieën kunnen toepassen om veel meer te doen in een week. Dat heeft me later in Engeland zeker geholpen om net iets gemotiveerder te zijn en iets meer te doen. Nu denk ik wel dat wanneer je drie of vier jaar lang op deze Amerikaanse manier zou werken met de talloze deadlines, je een stuk minder zelfstandig bent. In Engeland houden ze net wat minder je handje vast dan in Amerika, en dat heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen. Het grootste voordeel van de lessen was het oefenen met het bespreken van onderzoeken en het geven van de presentaties. Dit gebeurde op een relaxte manier, en door de kleinere groepen was er tijd om feedback op jou ideeën en presentaties te krijgen van zowel de andere studenten als van de docent. Na een tijd studeren op dezelfde plek, zelfs als dit niet Nederland is, raak je toch wat vastgeroest in de patronen van de plaats waar je studeert. Een Summer School in een land waar het hele onderwijssysteem anders is was voor mij een goede manier om nieuwe dingen te leren, en dingen die ik al wist op een andere manier te bekijken. Een aanrader voor iedereen dus!

Leven in New York

Zo goed als de lessen zijn, zo vreselijk is het om in een studentenhuis in New York te wonen. Het eerste jaar in York woonde ik ook in een studentenhuis van de universiteit. Dit was een nieuw gebouw waarbij ik m’n eigen badkamer had, en een grote keuken met twee fornuizen en vier koelkasten die gedeeld werd door twaalf studenten. In New York zijn de standaarden net even wat minder. Ook hier had ik een kamer geboekt in een studentenhuis van de universiteit, nog geen vijf minuten van het lesgebouw. Hier werd een badkamer, met twee wc’s en twee douches, gedeeld met twaalf andere meisjes. Van maandag tot vrijdag werden deze elke dag schoon gemaakt, maar in de weekend niet. Dat is geen pretje. Ook de kamer was niet geweldig. Het was erg vies en op een nacht werd ik wakker gemaakt door het geluid van een kakkerlak die groter was dan m’n duim. Nog nooit zo bang geweest… Gelukkig was ik bewapend met een Swiffer en kreeg ik het beest na een half uur uit de kamer. Een andere rariteit was dat er geen koelkasten waren. Wanneer je er een jaar woont koopt iedereen blijkbaar zijn eigen koelkast. Voor zes weken is dit natuurlijk een duur grapje, wat betekende dat ik ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds op jacht moest naar wat te eten. Gelukkig zijn er talloze restaurants en supermarkten in New York, dus dit was geen groot probleem, maar echt handig was het ook niet.

Elke week probeerde ik een toeristische dag in te plannen, om de vele parken en musea van New York te bezoeken. Dit zorgde natuurlijk voor net iets meer werkdruk omdat ik een dag minder had om alle opdrachten te doen, maar de kans is klein dat ik nog een keer voor zo’n lange tijd in New York bent, dus zonde om dat te laten schieten. Een hoop dingen heb ik samen gedaan met andere Europese Summer School studenten. Ondanks dat we allemaal van andere landen kwamen heb je toch iets met elkaar gemeen: je bent geen Amerikaan. Dat schept meteen een band. Ook is het leuk om te vergelijken wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen de universiteiten van de verschillende landen. Meteen weer wat ideeën voor het volgende studie-avontuur!

Ik kan het iedereen aanraden om een zomer naar een universiteit te gaan die compleet anders is dan je eigen universiteit. Het nadeel van Amerika is dat het zeer duur is, voor zes weken heb ik bijna het dubbele moeten betalen dan wat ik voor éé jaar in Engeland betaal, en dat is al veel duurder dan studeren in Nederland. Daarom zou ik proberen om, als je graag naar Amerika wil, óf te zoeken naar een uitwisseling van de universiteit waar je nu op zit, óf voor een hele goede naam te gaan, zodat je in ieder geval iets moois op je cv kan zetten. Mocht je plannen hebben om je later voor een master of PhD op een Amerikaanse universiteit aan te melden, kan een paar weken summer school op die universiteit ook helpen, zeker wanneer je goed je best doet. Voor de echte buitenland-experience, inclusief de voordelen van het spreken van een andere taal en het zelfstandig worden, is zes weken waarschijnlijk wat te kort. Het is wel een goede manier om andere studieskills te verbeteren en inhoudelijke kennis op te doen waar ze bij de universiteit waar je nu op zit minder aandacht aan besteden.

Zoals zo velen heb ik ook ooit de keuze moeten maken tussen studeren in Engeland of in Amerika. Na mijn Amerika-ervaring ben ik nog steeds blij dat ik voor Engeland heb gekozen. Het is dichterbij, het is goedkoper, de mensen zijn vriendelijker, en het is wat relaxter, ondanks dat er veel meer regels en protocollen zijn. Engeland lijkt veel meer op Nederland dan Amerika, en wanneer je ergens een paar jaar gaat wonen kan dit best fijn zijn. Aan de andere kant denk ik dat je je na een bachelor in Amerika wel breder ontwikkeld hebt, beter kan communiceren en veel meer algemene skills hebt opgedaan dan na een Bachelor in Engeland.

Volgende keer meer over mijn laatste jaar in York!

 

Word jij NWS-Bestuurslid ’16-’17? Lees de ervaringen van het huidige bestuur!

NWS Bestuursleden

Van links naar rechts: bestuursleden Rob, Olivia, Lars, Laurens en Isabel in actie op verschillende NWS-evenementen.

Een internationaal bestuursjaar naast je studie? Word NWS-Bestuurslid 2016-2017! Benieuwd hoe het is om je een jaar lang in te zetten voor hét wereldwijde netwerk van Nederlandse studenten in het buitenland? Lees hier over de ervaringen van de huidige bestuursleden of klik hier om naar het interview met Marlou Slot, de huidige voorzitter, te gaan. Je hebt nog tot 15 mei om te solliciteren, klik hier om naar de vacatures te gaan!

“Ik zag NWS als een geweldige kans om me in te zetten voor mijn medestudenten in het buitenland en vaardigheden te ontwikkelen die in mijn studie moeilijker te vinden zijn. Dat bleek het zeker te zijn, maar ook het internationale netwerk en de praktijkervaring zijn uniek! Een bestuursjaar bij NWS is een uitgelezen kans om bestuurservaring op te doen, samen met andere gemotiveerde studenten die de sprong naar het buitenland gewaagd hebben.” – Thomas Burger, bestuurslid Belangenbehartiging

“Een bestuursjaar bij NWS is gegarandeerd een ongewoon jaar. Welk ander bestuur van studenten bevindt zich verspreid over de hele wereld, en groeit uit tot een hecht gezelschap dat mooie evenementen en prestaties neerzet, soepel samenwerkt en een leuke tijd heeft? Met mijn portefeuille Voorlichting doe ik mijn best scholieren, studenten en decanen in te lichten over vervolgopleidingen in het buitenland,  zowel door persoonlijk contact als op grote evenementen. Het mooiste? Dat keer op keer mensen aangeven hoe belangrijk en hulpzaam dit voor hen is, en dat doet ontzettend goed.” – Rob Terwel, bestuurslid Voorlichting & Secretaris

“Samenwerken op internationaal niveau – dat is NWS. Wat ik in eerste instantie als een grote uitdaging voelde, ervaar ik nu als een tweede natuur. Het bestuur is een ambitieus team dat openstaat voor nieuwe ideeën, en zich vol inzet voor het belang van de studenten.” – Olivia The, bestuurslid Event Manager & Penningmeester

“Een bestuurspositie bij NWS biedt het platform om je in te kunnen zetten voor je Nederlandse medestudenten in het buitenland, en geeft jou tegelijkertijd de kans om relevante praktijkervaring op te doen in het contact met bedrijven en andere organisaties.” – Lars Schonenberg, bestuurslid Partners

“Tijdens het bestuursjaar studeer ik in Seoul. Ik woon dus ver van Nederland maar kan door mijn taken als bestuurslid andere Nederlanders dichter bij elkaar brengen. Ik dacht dat het moeilijk zou zijn om op afstand te besturen maar dankzij Dropbox en Skype was het prima onder de knie te krijgen. De andere bestuursleden zijn erg gedreven en professioneel en erg prettig om mee samen te werken. Ik kan iedereen een bestuursjaar bij NWS aanraden omdat er binnen NWS erg veel flexibiliteit is. Als je de tijd hebt is er veel ruimte voor eigen inbreng.” – Laurens Bistervels, bestuurslid Clubs & Netwerk

“Wat ik zo leuk vind aan een bestuursjaar bij NWS is dat je ontzettend veel verschillende mensen en organisaties leert kennen, waardoor het veel deuren voor je opent. De NWS-dag was voor mij een hoogtepunt, omdat het uniek is om het NWS-netwerk in groten getale te ontmoeten en het een kick geeft om te zien wat een mooi evenement je als bestuur hebt neergezet. Ook heb ik veel meer geleerd en mezelf op meer vlakken ontwikkeld dan ik van tevoren had gedacht!” – Isabel Heijne, bestuurslid PR