Vlogmaand & webinar: Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?

Heel februari zal in het thema staan van studeren in het buitenland. Samen met WilWeg organiseert NWS een vlogmaand en webinar.

In februari plaatsen we op onze sociale media elke week vlogs van studenten uit alle uithoeken van de wereld. Zo krijg jij een uniek kijkje in het dagelijkse leven van een Nederlandse student in het buitenland!

Afsluitend aan de vlogmaand organiseerden we op donderdag 1 maart de NWS & WilWeg webinar “Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?”. In deze webinar vertelden we welke voorbereidingen je moet treffen, wat je moet regelen om je studiefinanciering mee te nemen, aan welke verzekeringen je moet denken en wanneer je je moet uitschrijven bij de gemeente. Daarnaast gaven we nog slimme tips waar je niet eerder aan gedacht had.

Klik hier om de webinar terug te kijken!

 

Bekijk hier de vlogs:

Bekijk voor meer ervaringen ook onze NWS-blogs !

Op een onbewoond eiland

MarieZwetsloot1

 

Het bos staat in brand. Althans daar lijkt het op. De blaadjes kleuren van knalrood tot zandgeel, van donkerpaars tot oranje. Tussen de felle kleuren ontdek ik nog net een paar eenzame groene vlekjes van de dennen en sparren. In het midden van die vuurzee staan vier tentjes. Op een onbewoond eiland in een groot meer. Het enige echte vuurtje dat hier brandt, heb ik zelf drie uur geleden aangestoken. Mijn vrienden zitten er in een strakke kring omheen. Er liggen natte sokken op de stenen rondom het vuur. De eerste en enige fles rum is al bijna leeg.

Ik had mijn vrienden een relaxt weekendje kamperen en kanoën beloofd. In het natuurpark de Adirondacks. Dat liep net wat anders. Er staat een strakke harde wind. We hebben de hele dag geen zon gezien.  Het is een wonder dat er niemand met de kano is omgeslagen. Toch zijn al onze kleren vochtig. Er liggen minuscule druppeltjes op mijn wollen outdoor trui. De temperatuur keldert snel. Vannacht gaat het vriezen.

Een maand geleden was ik hier nog met mijn ouders. Die waren drie weken bij mij in Ithaca op vakantie. Toen ging het kanoën zo makkelijk. We werden gedropt in een rivier en hadden drie dagen om terug te peddelen. Alle dagen volop zon. Het was zelfs zo windstil dat je jezelf en de bomen om je heen terug kon vinden in het spiegelgladde wateroppervlak. Toch waren we niet de enige: schildpadden, vissen, herten, vogeltjes. Gelukkig geen beren. ’s Avonds rondom het kampvuur verhalen vertellen en naar de uilen luisteren. Er zijn weinig plekken in de wereld waar je op deze manier zo de wildernis kan intrekken. Maar vier uur vanaf Ithaca! Ik nam mij heilig voor dit paradijs vaker te bezoeken.

Deze keer geen wilde dieren. Waarschijnlijk is het ook voor hen te koud. Het makkelijke kanotochtje dat ik heb uitgekozen, duurt bij windkracht 6 drie keer zo lang. Bij mijn wiskunde vrienden sta ik te boek als de hippie, buitenliefhebber en actieveling. Meestal kunnen ze mijn ideeën wel waarderen. Wie houdt er niet van appels plukken, een wandeling door het bos of zwemmen in het meer? Deze keer ben ik bang dat ik te veel van ze heb gevraagd. Ze zien er moe uit. Gelukkig is er nog wel genoeg droog hout om het hele eiland in de fik te steken.

Iemand rekt zich uit en kruipt nog wat dichter naar het vuur toe. Ik verkramp. Nu gaat het komen. De eerste die gaat zeggen dat hij het een stom plan vindt: “Aaaah… this is the best weekend ever.” Ik voel de ontlading. Waar maak ik me zorgen om? Je moet wel erg blind zijn om niet van deze plek te kunnen genieten. De kleuren van de blaadjes warmen me op. Dit is het relaxte weekend dat ik hen heb beloofd. Vanavond om acht uur onze slaapzak in!

Herinneringen – Caitlin’s belevenissen in York

CaitlinVanRooij

York, wat lijkt het alweer lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Zoals het met alles gaat lijken mijn herinneringen van York een paar maanden na m’n laatste les mooier dan het er ooit is geweest. Want wat waren de mensen vriendelijk, wat was het er schoon en wat was alles er goed geregeld. De vervelende dingen, zoals eindeloze lessen statistiek, te langzaam lopende toeristen en de eindeloze tocht om van de campus weer in de stad te komen lijken nu toch allemaal niet meer zo erg.

Inmiddels ben ik verhuisd naar London en breng ik mijn tijd door op UCL. Om eerlijk te zijn is de grote stad meer mijn ding. Er is altijd wel wat te doen of te zien. De ene dag kan je toerist zijn in een museum, en de volgende dag loop je als een hippe local op een farmers market. Maar anders dan in York ben je hier onbekend. Geen blik van herkenning bij de dichtstbijzijnde supermarkt wanneer je er voor de derde keer die week komt omdat je elke keer weer iets vergat, en ook geen vriendelijke buschauffeurs die je hartelijk verwelkomen. In ruil krijg je hier wel weer duizenden winkels en de efficiëntie van de metro voor terug.

Net zoals de stad onpersoonlijker is, geldt dat voor de universiteit ook. Natuurlijk is dat ook niet zo raar, aangezien ik in York 3 jaar rondgelopen heb en hier nog maar een paar weken. Toch lijkt alles slechter geregeld en moeilijker te gaan. Ze behandelen je hier meer als een nummer dan als een persoon, en dat is best wel even wennen.

Ondanks dat ik mijn hart nog steeds niet verloren heb aan Engeland, heb ik dat wel aan ‘buitenlander’ zijn. Het brengt allemaal kleine overwinningen en geluksmomentjes met zich mee die je thuis waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld vindt: de eerste keer de juiste metro nemen zonder het eerst te Googlen, wanneer je eindelijk hebt onthouden dat hier in Engeland dat ‘pants’ geen broek betekend zoals je op school in de Engelse les hebt geleerd maar ‘onderbroek’, weten dat je expliciet zwarte thee moet bestellen voor ze aan de haal gaan met de melk, en de gedachte aan thuis wanneer je ziet dat je supermarkt stroopwafels verkoopt.

Het allermooiste van ‘buitenlander’ zijn is misschien toch wel het moment dat je weer voet op eigen bodem zet, tussen alle super lange mensen, met hun heerlijke openheid en humor. Maar dat kan je natuurlijk alleen ervaren als je de stap neemt. Dus voor iedereen die twijfelt: probeer het gewoon. Als je het echt niet leuk, gezellig en geweldig vindt dan ben je ook zo weer terug!

Ay amor – Marie’s belevenissen in Ithaca

MarieZwetsloot1

Geen vriend meer. Dat was het strakke plan. Absoluut niet eentje voordat mijn PhD af was. In theorie een plan waar ik me goed aan zou kunnen houden. Ik was immers al bijna twee jaar single. Verder is graduate school niet bepaald de plek waar de droomprinsen uit de lucht komen vallen. Ze zijn wel allemaal slim. Dat is zeker. Maar dat betekent niet per se dat ze uitblinken in het voeren van een normaal gesprek. Daar komt nog eens bij dat de leuke helft, de uitzonderlijk knappe slimmeriken die het wel lukt te kunnen praten, al getrouwd is. Wat overblijft voor mij, zijn de hippies, de nerds, de bros, de dudes en de dorks. In principe dus een makkie om me aan mijn plan te houden.

“Het is de moeite gewoon niet waard. In Ithaca ga ik echt niemand vinden,” probeerde ik mijn broer tijdens kerst te overtuigen. Het leek wel of hij niet eens de moeite nam om mij te begrijpen! Dat er iets diepers achter mijn voornemen schuilde wist ik dondersgoed. Een gebroken hart, een paar ongemakkelijke afspraakjes, een oplopende ruzie omdat de verwachtingen tijdens het daten niet overeenkwamen. En dan ook nog het allerlastigste probleem: ik wil terug naar Europa en heb geen zin in drama. Lange afstandsrelatie? Nee!!!! Alsjeblieft niet. Dankjewel! In Amerika blijven wonen? Nee! Helemaal niet als die mafkees van een Trump aan de macht komt. Naar een ander land verhuizen? Op zich een optie, maar ik heb mijn familie al zo lang moeten missen. Mijn conclusie: dit is me veel te ingewikkeld. Mijn oplossing: ik ga het hele onderwerp gewoon vermijden. Ik heb het prima met mijn gewone vrienden. Ik ben een held in het plannen van mijn leven en neem het lot in eigen hand.

En dan zit ik nu met de gebakken peren. Mijn sublieme plan is compleet mislukt. Nog geen twee maanden terug in de VS en ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Mexicaanse superprins. Ik snap nog steeds niet dat ik hem niet eerder heb zien staan. Student Wiskunde. Woont notabene bij mij in de straat. Drie huizen verderop. Hij is knap, slim, grappig, en we kunnen urenlang met elkaar praten. Ik ben helemaal van de wereld. Kan me voorlopig even geen zorgen maken over de toekomst. En mijn broer? Die zei: “O ja, ik wist het al wel. Het zat er aan te komen”.

Carrière bitch – Marie’s belevenissen in Ithaca (en Duitsland)

MarieZwetsloot1

“Wanneer ga jij deze zomer op vakantie?”, vraagt mijn nieuwe kantoorgenoot. Sinds een maand ben ik in Duitsland voor een project van mijn promotieonderzoek. Ik vertel haar dat ik na mijn werk in München een week naar Nederland ga om mijn familie op te zoeken. Ze lijkt niet tevreden: “Nee, ik bedoelde wanneer je écht op vakantie gaat. Of ga je niet?” “Jawel, ik heb alleen nog niet besloten waar naar toe,” lieg ik in gebroken Duits. Ik reis niet voor mijn plezier. Die tijd heb ik niet… “Bullshit!” zegt een klein stemmetje in mijn hoofd. “Je maakt er gewoon geen tijd voor.”

Dat ik perfectionistisch ben hoeft niemand me te vertellen. Dat ik langzaam in een panische carrière bitch verander, vind ik wat moeilijker te accepteren. Ik ben 26, heb in vier verschillende landen gestudeerd, in zeven verschillende landen gewerkt, mijn studie summa cum laude afgerond, en natuurlijk was promotieonderzoek aan een Nederlandse universiteit doen niet genoeg. Dat doe ik in de VS met een groot deel van mijn onderzoek in Duitsland. Dat leek me een goede compromis. Dan ontgroeit Europa me niet en zie ik mijn familie nog eens. Oh, en dat Duits. Dat leer ik wel even. Eigenlijk wel mooi meegenomen. Nog een taal erbij.

En zo ga ik door. Zonder adempauze. Want ik kan het allemaal afdwingen. Hier en daar wat nekpijn, hoofdpijn, problemen met mijn darmen. Niks ernstigs, toch? Totdat ik er bij neerval. De krantenartikelen over jongvolwassenen met burn-outs van het afgelopen jaar kwamen goed binnen. Het duurt niet lang meer en je kan over mij ook zo’n stukje schrijven. Doe ik echt onderzoek naar klimaatsverandering in bossen omdat ik zo geniet van het buiten zijn? Wie houd ik voor de gek? Ik ben inderdaad veel buiten, maar dat gaat samen met intense stress: apparatuur die niet goed werkt, bomen die niet doen wat mijn hypotheses zeggen, dagen die niet lang genoeg zijn om al mijn ambitieuze werk gedaan te krijgen. En dit alles zonder hulp. Want alle Duitsers maken wel mooi gebruik van hun vakantiedagen. Volgens mij doe ik iets helemaal fout. Dit ben ik niet. Ik wil geen workaholic worden! En ik houd ook niet van liegen! Genoeg. Ik ga nu een vakantie boeken.

Zomer aan Columbia University – Caitlin’s belevenissen in (New) York

CaitlinVanRooij

Na 2 jaar studeren aan de University of York kwam in de zomer van 2015 een andere droom in vervulling: zes weken lang studeren in New York aan een Ivy League universiteit. Studeren in Amerika is een wereld van verschil met studeren in Engeland. Na mijn tijd in York was ik inmiddels wel gewend aan de Engelse taal en aan het leven in een ander land. Toch is Engeland qua onderwijs niet heel verschillend van Nederland: de meeste colleges vinden plaats in grote groepen (rond de 200 studenten), in werkcolleges zijn er vaak akward stiltes omdat niemand de nerd van de groep wil zijn, en je cijfers zijn gebaseerd op examens, essays en practicums.

Aanmelden voor Summer School in Amerika

Het is vrij makkelijk om je aan te melden voor een Summer School van een Amerikaanse universiteit. Veel Amerikaanse universiteiten hebben aparte websites voor hun Summer Schools, inclusief alle informatie die je nodig hebt om je aan te melden. Er zijn enorm veel vakken om uit te kiezen. Zelf wil ik me graag gaan verdiepen in neuroeconomie en affectieve neurowetenschappen. In Engeland krijg je hier vrij weinig over. Daarom leek de Summer School van de Columbia University een goede keuze, omdat ze hier de vakken ‘Thinking and Decision Making’ en ‘Self Regulation’ aanboden. Toen ik mij aanmeldde voor de Columbia University Summer School was het een kwestie van een aantal vragen invullen, zoals waarom ik er graag aan zou deelnemen, en het uploaden van transcripten. Referenties en lange motivatiebrieven waren gelukkig niet nodig. Mocht je interesse hebben in het deelnemen aan een Summer School is het een idee om je aan te melden voor de nieuwsbrief, hierdoor kon ik onder het vrij hoge aanmeldingsbedrag uitkomen. Dat scheelt weer, want je moet dit normaal gesproken betalen ongeacht of je aangenomen wordt of niet. Binnen een paar weken kreeg ik te horen dat ik mocht komen. In Engeland stond ik gemiddeld 65% op dat moment, wat in Nederlandse cijfers volgens Nuffic een cijfer tussen de 7 en 8 is. Je hoeft dus niet bijzonder hoge cijfers te hebben om een paar weken mee te draaien in een topuniversiteit. Het enige wat wel wat tijd in beslag neemt is het krijgen van het visum. Hier moet je op tijd mee beginnen, voor het geval er lange wachttijden zijn.

De lessen

In York zijn de lessen vrij onpersoonlijk. Met de docenten die de verschillende modules ontwerpen en de colleges geven heb je nauwelijks contact. Dat kan ook bijna niet anders, want er zitten meer dan 200 studenten in een college. Alleen de paar studenten die graag vooraan zitten en nogal van slijmen houden praten met ze. In de werkcolleges heb je iets meer contact met de PhD-studenten die deze lessen geven, maar dit beperkt zich tot de lesstof.

In Amerika bleek dit totaal anders te zijn. De groep voor de “Thinking and Decision Making” module bestond uit ongeveer 30 studenten en de groep voor de “Self Regulation” module uit ongeveer 10 studenten. Anders dan in Engeland waren dit niet allemaal undergraduate psychologie studenten, maar een mix van studenten van verschillende niveaus en verschillende richtingen. De meeste studenten waren fulltime Columbia studenten, er waren dus geen speciale lessen voor Summer School studenten. Het enige verschil tussen de Summer School modules en de normale modules was dat ze in de andere termijnen deze modules in 12 weken gaven in plaats van in 6 weken.

Ook het contact met de docent was heel anders. Voor de les begon en in de pauzes toonden ze interesse in de studenten. Zeker in de “Self Regulation” module was er veel persoonlijke aandacht. Er waren één-op-één sessies voor de presentatie die we moesten geven en aan het eind van de module om te bespreken hoe we het hadden gedaan.

Tijdens de lessen deden bijna alle studenten actief mee met de les. Er werden vragen gesteld, discussies gevoerd en kritiek gegeven. Daarbij was het goed te merken dat iedereen zich echt voorbereidde op de les en alles had gelezen. Dit was de eerste week nogal wennen, want in Engeland is het, in ieder geval bij psychologie, niet echt “cool” om te praten. Het meedoen met de lessen maakte het wel leuker en minder saai, en zorgde ervoor dat het allemaal wat beter bleef hangen.

De Amerikaanse lesmethode is niet alleen rozengeur en maneschijn. Je moet ook véél harder werken dan in Engeland. Voor elke les moet er online een opdracht worden gedaan, om te laten zien dat je alles gelezen hebt wat er gelezen moest worden. Voor deze opdracht kreeg je ook nog eens een cijfer. Het was nogal een uitdaging om zo veel te lezen elke week. In Engeland zit er tussen de eerste les en het examen veertien tot achttien weken. In deze tijd wordt er nooit een vraag gesteld over de lesstof. Voor mij betekent dat dat ik het meeste leeswerk uitstel tot de vakantie voor het examen. Naast de opdrachten voor elke les (elke module had per week twee lessen van drie uur), was er voor de “Thinking and Decision Making” module ook nog een mini-examen aan het einde van elke les, plus een groter examen in week 3 en week 6. Voor de “Self Regulation” module waren er gelukkig geen mini examens, maar wel een zeer lang essay, twee presentaties en een eind examen. De opdrachten, examens, essays en presentaties worden wel minder strikt beoordeeld dan in Engeland. Daar zijn er hele pagina’s met richtlijnen en procedures om te zorgen dat alles eerlijk wordt beoordeeld. Zo zetten we daar nooit een naam op een examen of een verslag, en wordt alles door twee mensen nagekeken om een vooroordeel te voorkomen. In Amerika wordt alles alleen door de instructeur beoordeeld, en niet volgens vooraf gespecificeerde richtlijnen. Een beetje aardig, leuk en gemotiveerd overkomen heeft hier dus wel zijn voordelen.

Na de eerste week begon ik het spelletje een beetje door te krijgen, en ondanks dat m’n tenen soms kromden van mezelf, heb ik lekker mee gedaan aan de poppenkast. Zo kwam ik er al snel achter dat je beter geen kritiek kan geven op een onderzoek dat van de eigen universiteit kwam, deze kritiek werd afgedaan als “als dat zo zou zijn geweest, dan hadden wij dat wel gedaan”. Kritiek op onderzoeken van anderen werd wel gewaardeerd. Hiervan heb ik nog het meeste geleerd in deze periode. In Engeland wordt er vaak geroepen “je moet kritisch analyseren”, maar nooit verteld wat dit inhoudt of hoe we onze kritische analyse moeten verbeteren. In Amerika was dit anders, wanneer er gevraagd wordt om een kritiek en een antwoord als “er was geen goede balans tussen mannelijke en vrouwelijke participanten” werd gegeven, dan kwam hierop meteen de vraag “hoe zou dit de resultaten dan beïnvloeden”. Sinds deze Summer School heb ik in Engeland alleen nog maar positieve in plaats van negatieve kritiek gehad op m’n kritische analyses in essays.

Al met al heb ik zeer veel geleerd van de lessen tijdens de Summer School. De vakken waren veel meer gefocust dan in Engeland, wat er voor zorgde dat ik nu veel meer weet over de onderwerpen waar ik me in de toekomst op wil focussen. Ondanks dat ik nog nooit zo veel stress heb gehad door de enorme werkdruk, heb ik wel een aantal nieuwe strategieën kunnen toepassen om veel meer te doen in een week. Dat heeft me later in Engeland zeker geholpen om net iets gemotiveerder te zijn en iets meer te doen. Nu denk ik wel dat wanneer je drie of vier jaar lang op deze Amerikaanse manier zou werken met de talloze deadlines, je een stuk minder zelfstandig bent. In Engeland houden ze net wat minder je handje vast dan in Amerika, en dat heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen. Het grootste voordeel van de lessen was het oefenen met het bespreken van onderzoeken en het geven van de presentaties. Dit gebeurde op een relaxte manier, en door de kleinere groepen was er tijd om feedback op jou ideeën en presentaties te krijgen van zowel de andere studenten als van de docent. Na een tijd studeren op dezelfde plek, zelfs als dit niet Nederland is, raak je toch wat vastgeroest in de patronen van de plaats waar je studeert. Een Summer School in een land waar het hele onderwijssysteem anders is was voor mij een goede manier om nieuwe dingen te leren, en dingen die ik al wist op een andere manier te bekijken. Een aanrader voor iedereen dus!

Leven in New York

Zo goed als de lessen zijn, zo vreselijk is het om in een studentenhuis in New York te wonen. Het eerste jaar in York woonde ik ook in een studentenhuis van de universiteit. Dit was een nieuw gebouw waarbij ik m’n eigen badkamer had, en een grote keuken met twee fornuizen en vier koelkasten die gedeeld werd door twaalf studenten. In New York zijn de standaarden net even wat minder. Ook hier had ik een kamer geboekt in een studentenhuis van de universiteit, nog geen vijf minuten van het lesgebouw. Hier werd een badkamer, met twee wc’s en twee douches, gedeeld met twaalf andere meisjes. Van maandag tot vrijdag werden deze elke dag schoon gemaakt, maar in de weekend niet. Dat is geen pretje. Ook de kamer was niet geweldig. Het was erg vies en op een nacht werd ik wakker gemaakt door het geluid van een kakkerlak die groter was dan m’n duim. Nog nooit zo bang geweest… Gelukkig was ik bewapend met een Swiffer en kreeg ik het beest na een half uur uit de kamer. Een andere rariteit was dat er geen koelkasten waren. Wanneer je er een jaar woont koopt iedereen blijkbaar zijn eigen koelkast. Voor zes weken is dit natuurlijk een duur grapje, wat betekende dat ik ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds op jacht moest naar wat te eten. Gelukkig zijn er talloze restaurants en supermarkten in New York, dus dit was geen groot probleem, maar echt handig was het ook niet.

Elke week probeerde ik een toeristische dag in te plannen, om de vele parken en musea van New York te bezoeken. Dit zorgde natuurlijk voor net iets meer werkdruk omdat ik een dag minder had om alle opdrachten te doen, maar de kans is klein dat ik nog een keer voor zo’n lange tijd in New York bent, dus zonde om dat te laten schieten. Een hoop dingen heb ik samen gedaan met andere Europese Summer School studenten. Ondanks dat we allemaal van andere landen kwamen heb je toch iets met elkaar gemeen: je bent geen Amerikaan. Dat schept meteen een band. Ook is het leuk om te vergelijken wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen de universiteiten van de verschillende landen. Meteen weer wat ideeën voor het volgende studie-avontuur!

Ik kan het iedereen aanraden om een zomer naar een universiteit te gaan die compleet anders is dan je eigen universiteit. Het nadeel van Amerika is dat het zeer duur is, voor zes weken heb ik bijna het dubbele moeten betalen dan wat ik voor éé jaar in Engeland betaal, en dat is al veel duurder dan studeren in Nederland. Daarom zou ik proberen om, als je graag naar Amerika wil, óf te zoeken naar een uitwisseling van de universiteit waar je nu op zit, óf voor een hele goede naam te gaan, zodat je in ieder geval iets moois op je cv kan zetten. Mocht je plannen hebben om je later voor een master of PhD op een Amerikaanse universiteit aan te melden, kan een paar weken summer school op die universiteit ook helpen, zeker wanneer je goed je best doet. Voor de echte buitenland-experience, inclusief de voordelen van het spreken van een andere taal en het zelfstandig worden, is zes weken waarschijnlijk wat te kort. Het is wel een goede manier om andere studieskills te verbeteren en inhoudelijke kennis op te doen waar ze bij de universiteit waar je nu op zit minder aandacht aan besteden.

Zoals zo velen heb ik ook ooit de keuze moeten maken tussen studeren in Engeland of in Amerika. Na mijn Amerika-ervaring ben ik nog steeds blij dat ik voor Engeland heb gekozen. Het is dichterbij, het is goedkoper, de mensen zijn vriendelijker, en het is wat relaxter, ondanks dat er veel meer regels en protocollen zijn. Engeland lijkt veel meer op Nederland dan Amerika, en wanneer je ergens een paar jaar gaat wonen kan dit best fijn zijn. Aan de andere kant denk ik dat je je na een bachelor in Amerika wel breder ontwikkeld hebt, beter kan communiceren en veel meer algemene skills hebt opgedaan dan na een Bachelor in Engeland.

Volgende keer meer over mijn laatste jaar in York!

 

Word jij NWS-Bestuurslid ’16-’17? Lees de ervaringen van het huidige bestuur!

NWS Bestuursleden

Van links naar rechts: bestuursleden Rob, Olivia, Lars, Laurens en Isabel in actie op verschillende NWS-evenementen.

Een internationaal bestuursjaar naast je studie? Word NWS-Bestuurslid 2016-2017! Benieuwd hoe het is om je een jaar lang in te zetten voor hét wereldwijde netwerk van Nederlandse studenten in het buitenland? Lees hier over de ervaringen van de huidige bestuursleden of klik hier om naar het interview met Marlou Slot, de huidige voorzitter, te gaan. Je hebt nog tot 15 mei om te solliciteren, klik hier om naar de vacatures te gaan!

“Ik zag NWS als een geweldige kans om me in te zetten voor mijn medestudenten in het buitenland en vaardigheden te ontwikkelen die in mijn studie moeilijker te vinden zijn. Dat bleek het zeker te zijn, maar ook het internationale netwerk en de praktijkervaring zijn uniek! Een bestuursjaar bij NWS is een uitgelezen kans om bestuurservaring op te doen, samen met andere gemotiveerde studenten die de sprong naar het buitenland gewaagd hebben.” – Thomas Burger, bestuurslid Belangenbehartiging

“Een bestuursjaar bij NWS is gegarandeerd een ongewoon jaar. Welk ander bestuur van studenten bevindt zich verspreid over de hele wereld, en groeit uit tot een hecht gezelschap dat mooie evenementen en prestaties neerzet, soepel samenwerkt en een leuke tijd heeft? Met mijn portefeuille Voorlichting doe ik mijn best scholieren, studenten en decanen in te lichten over vervolgopleidingen in het buitenland,  zowel door persoonlijk contact als op grote evenementen. Het mooiste? Dat keer op keer mensen aangeven hoe belangrijk en hulpzaam dit voor hen is, en dat doet ontzettend goed.” – Rob Terwel, bestuurslid Voorlichting & Secretaris

“Samenwerken op internationaal niveau – dat is NWS. Wat ik in eerste instantie als een grote uitdaging voelde, ervaar ik nu als een tweede natuur. Het bestuur is een ambitieus team dat openstaat voor nieuwe ideeën, en zich vol inzet voor het belang van de studenten.” – Olivia The, bestuurslid Event Manager & Penningmeester

“Een bestuurspositie bij NWS biedt het platform om je in te kunnen zetten voor je Nederlandse medestudenten in het buitenland, en geeft jou tegelijkertijd de kans om relevante praktijkervaring op te doen in het contact met bedrijven en andere organisaties.” – Lars Schonenberg, bestuurslid Partners

“Tijdens het bestuursjaar studeer ik in Seoul. Ik woon dus ver van Nederland maar kan door mijn taken als bestuurslid andere Nederlanders dichter bij elkaar brengen. Ik dacht dat het moeilijk zou zijn om op afstand te besturen maar dankzij Dropbox en Skype was het prima onder de knie te krijgen. De andere bestuursleden zijn erg gedreven en professioneel en erg prettig om mee samen te werken. Ik kan iedereen een bestuursjaar bij NWS aanraden omdat er binnen NWS erg veel flexibiliteit is. Als je de tijd hebt is er veel ruimte voor eigen inbreng.” – Laurens Bistervels, bestuurslid Clubs & Netwerk

“Wat ik zo leuk vind aan een bestuursjaar bij NWS is dat je ontzettend veel verschillende mensen en organisaties leert kennen, waardoor het veel deuren voor je opent. De NWS-dag was voor mij een hoogtepunt, omdat het uniek is om het NWS-netwerk in groten getale te ontmoeten en het een kick geeft om te zien wat een mooi evenement je als bestuur hebt neergezet. Ook heb ik veel meer geleerd en mezelf op meer vlakken ontwikkeld dan ik van tevoren had gedacht!” – Isabel Heijne, bestuurslid PR

 

 

 

Kassaschaamte – Marie’s belevenissen in Ithaca

MarieZwetsloot

Ze hebben me door. Ik dacht dat ik de halve-liter-fles bier nog kon verbergen tussen een mueslireep en een pakje kauwgom. Maar het is duidelijk waarom ik hier ben. De enige winkel die hier in het katholieke Freising op een zondagmiddag geopend is, is op het station. Ik schaam me wel vaker bij de kassa. Als ik tampons moet kopen bijvoorbeeld. Nu is het alleen een tikje serieuzer en sta ik tussen de alcoholisten in de rij totdat ik mijn iets te dure biertje kan afrekenen. In ieder geval zullen zij me geen afkeurende blikken toewerpen. Dat doet de vrouw achter de kassa wel. En het stel voor me dat twee roze magnums afrekent. “Daar zitten waarschijnlijk net zoveel calorieën in als in mijn biertje,” zeg ik tegen mezelf ter verdediging.

Ik heb een zware week gehad. Alleen in het buitenland. Niet zomaar buitenland, maar Beieren. Veel werken. Weinig vrienden. Nieuwe taal. En een cultuur die zo dicht bij de mijne zou moeten staan, maar waar ik toch zo weinig van snap. En wat doe je dan in het weekend? Rondje fietsen, op een terrasje koffie drinken, de winkelstraat aflopen, boek lezen in het park, nog een rondje fietsen. Op een gegeven moment ben ik wel door de ideeën heen. En ik heb mijn moeder vandaag ook al twee keer gebeld. Ze zou nu toch niet opnemen. Zelfs mijn ouders in noord Groningen hebben een socialer leven dan ik! En om nu een Dirndl jurk aan te trekken en een Duitser in lederhosen aan de haak te slaan, daar ben ik nog net iets te trost voor. Dan maar aan de alcohol. Ik kijk de kassajuffrouw dapper aan en reken af. Zij heeft geen recht van spreken. Die woont al haar hele leven op dezelfde plek.

Als ik naar buiten loop en de zwervers met hun blikjes bier op de stoep zie zitten, glimlach ik naar ze. Ze lijken verrast door mijn hartelijke begroeting. Natuurlijk ken ik hun verhaal niet. En in het openbaar drinken gaat me een stapje te ver. Maar op dit moment voel ik me één van hen. Dit biertje heb ik verdiend: “Op de eenzaamheid!”

Het tweede jaar in York – Caitlin’s belevenissen in York

CaitlinVanRooij

De vorige keer heb ik jullie verteld over mijn eerste jaar in York. Dat was nog een relaxed jaar met een feestje hier en daar, relatief eenvoudige examens en opdrachten die nog niet meetelden voor het eindcijfer, en veel nieuwe indrukken. Het tweede jaar was een stuk minder feest en een stuk meer stress!

Vanaf het tweede jaar tellen alle cijfers van de essays, practicumverslagen, projecten en examens mee voor het cijfer op je diploma. Dat betekent dat ik veel meer tijd moest gaan besteden aan studeren dan in het eerste jaar. Gelukkig zijn er niet heel veel stukken die je moet inleveren of examens om te maken. In het tweede jaar heb je in totaal vier essays, vijf practicumprojecten, tien examens, twee kleine onderzoeksprojecten en een aantal kleinere opdrachten voor onderzoeksvaardigheden. Daarnaast heb je ook dit jaar weer drie keer tien weken les. Dat is natuurlijk best wel relaxed, maar het betekent ook dat je heel goed moet plannen en jezelf gemotiveerd moet houden om bij te blijven. Zeker omdat er veertien tot achttien weken kunnen zitten tussen de eerste les en het examen erover!

Niet alleen het studeren wordt wat serieuzer, maar ook het wonen. De meeste studenten verhuizen na het eerste jaar van de campus af. Zelf was ik wel toe aan mijn eigen huis, zeker omdat ik inmiddels al bijna drieëntwintig jaar was. Daarom ben ik verhuisd naar een appartement, zonder huisgenootjes. Dit is natuurlijk wat duurder dan in een gedeeld huis, maar wel een stuk relaxter. Daarnaast was het een motivatie om nog iets meer deel te nemen aan clubs, aangezien ik in de keuken geen sociale contacten meer zou tegenkomen.

Een van de dingen waar ik me voor heb aangemeld was het committee van Enactus. Dit is een organisatie die over de hele wereld actief is, dus dat leek me een goede aanvulling voor mijn cv. Daarnaast was het ook een club waar een hoop mensen van andere studies actief waren, dus een leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten. Uiteindelijk werd ik gekozen als ‘enterprise executive’, en mocht ik samen met mijn eigen team proberen een commercieel project op te zetten. Deze ervaring heeft me een goede kijk gegeven op wat er ‘behind the scenes’ gebeurt als het gaat om evenementen op de universiteit. Het bleek dat veel medewerkers van de universiteit hun invloed iets te hoog inschatten, wat tot veel extra werk heeft geleid. Daarnaast bleek ook dat de studentenraad, voornamelijk bestaande uit pas afgestudeerde studenten van de universiteit, erg groot is.

Hier is het ook gebruikelijk dat je ervaring opdoet in de richting waarin je wilt gaan werken. Zelf wil ik uiteindelijk graag onderzoek gaan doen. Daarom heb ik een soort onderzoeksstage gedaan bij een onderzoeker van de psychologieafdeling. Hiervoor doe je kleine opdrachten, zoals informatie zoeken, experimenten testen en oefenen met het analyseren van data. Daarnaast is het ook leuk om wat meer één-op-één contact te hebben met iemand die iets doet wat jij ook wilt doen. Al met al een leuke ervaring!

Daarnaast heb ik in het tweede jaar ook veel gebruik gemaakt van de vele (bijna) gratis cursussen die aangeboden werden. Deze waren vrij divers, van counselingsvaardigheden tot het opzetten van een social media-kanaal.

Al met al was het tweede jaar een stuk drukker en stressvoller dan het eerste jaar. Toch was het ook wel leuker, omdat ik inmiddels meer gewend was aan de gang van zaken en het al wat meer als ‘thuis’ ging voelen.

Volgende keer meer over mijn reis van York naar New York voor de Columbia Summer School 2015!

Word jij de nieuwe NWS-Voorzitter? Een interview met Marlou Slot

Lees in dit interview met Marlou Slot, voorzitter van het NWS-Bestuur 2015-2016, over haar ervaringen en solliciteer! Wie weet sta jij komend jaar wel aan het roer van NWS en stuur je een gemotiveerd team over de hele wereld aan.

Een internationaal leven

11884646_852965498091362_4389161153732627195_o-1Marlou Slot studeerde voor haar bachelor en master natuurkunde aan de RWTH Aachen in Duitsland en in Zwitserland aan de École Polytechnique Fédérale de Lausanne. Hierna startte ze haar PhD in Utrecht. Dankzij haar functie bij NWS heeft ze na terugkeer uit het buitenland nog altijd een internationaal leven. “NWS is uniek als organisatie die zich inzet voor Nederlandse studenten die een volledige bachelor, master en/of PhD in het buitenland volgen. De organisatie is voor en door studenten: Nederlandse studenten in het buitenland brengen we in binnen- en buitenland samen bij evenementen en bij lokale clubs, en als ervaringsdeskundigen kunnen we obstakels bij het studeren in het buitenland aankaarten en scholieren en studenten voorlichten.
Door NWS heb ik de mogelijkheid me met de andere bestuursleden op nationaal en internationaal niveau voor Nederlandse studenten wereldwijd in te zetten. Het bestuur van NWS woont zelf over de wereld verspreid en zorgt ervoor dat grenzen geen rol spelen!”

Hoewel het NWS-Bestuur zich met veel uiteenlopende taken bezighoudt, is het parttime bestuur volgens Marlou goed te combineren met een studie of werk. “Het NWS-Bestuur vormt een goede aanvulling op mijn werk in het lab. Voorzitter zijn van NWS is druk, maar vrij in te delen en daardoor heel goed te combineren met mijn andere dagelijkse bezigheden. ”

Voorzitter: een afwisselende functie

“Het voorzitterschap is erg veelzijdig. Het loopt uiteen van het opstellen van het beleid en de begroting met het bestuur, het voorzitten van vergaderingen en overleggen met DUO, Nuffic of een grote beurzenorganisator, tot er zorg voor dragen dat zowel het bestuur als geheel als alle bestuursleden individueel goed kunnen functioneren. Bijzonder is dat je als voorzitter na je eigen selectie betrokken bent bij de selectie van de rest van het bestuur. Met ondersteuning van het oude bestuur en de Raad van Toezicht stel je je eigen gemotiveerde bestuur samen waarin je het volste vertrouwen hebt. Het is een unieke kans om zelf je team te selecteren en met deze bestuursleden met heel diverse achtergronden aan de slag te gaan,” aldus Marlou.

Als voorzitter sta je aan het hoofd van NWS en houd je goed zicht op alle ontwikkelingen en gebeurtenissen. “Met het bestuur kun je in één jaar tijd veel bereiken, wat via verschillende kanalen bij ons terugkomt.” zegt Marlou. “Bijvoorbeeld op de NWS-dag, waar we veel NWS’ers en contacten uit Den Haag ontmoeten. Via clubs als NWS-Peking en -Londen vinden Nederlanders ook in Azië hun weg en kunnen zij in het Verenigd Koninkrijk ervaringen uitwisselen. Op de NWS-Scholierendag horen we regelmatig dat de informatie voor de scholieren een wereld aan nieuwe mogelijkheden heeft geopend.”

Digitaal kantoor

Het NWS-Bestuur wordt gevormd door studenten die op dat moment vaak nog zelf in het buitenland wonen. Het huidige bestuur is verspreid over het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Korea, Duitsland en Nederland. “Het is een uitdaging dat zelfs het bestuur wereldwijd is. We ontmoeten elkaar persoonlijk tijdens enkele bestuursweekenden. Wat bijzonder is, is dat we door het vele Skype- en e-mailcontact zo’n sterke band met elkaar opbouwen, dat het voelt alsof we toch een heel jaar in hetzelfde kantoor hebben gezeten. Ons ‘digitale kantoor’ wordt heel levend!”

“Bij NWS heb je de mogelijkheid bestuurservaring op te doen in internationale context, waarbij je je voor je eigen doelgroep inzet en je op veel vlakken ontwikkelt. We zijn dé aanspreekpartner op het gebied van Nederlandse studenten in het buitenland en opereren nationaal en zelfs wereldwijd, in plaats van gebonden te zijn aan één stad of universiteit. Een NWS-Bestuur is een eenjarig bestuur, maar vormt een belangrijke steen in de ontwikkeling van NWS en voor de doelgroep. Ieder bestuur kan een verschil maken.”

Voorzitter van het NWS-Bestuur 2016-2017 worden? Je hebt nog tot zondag 17 april om te solliciteren, klik hier om naar de vacature te gaan!