Studeren in Edinburgh: hoe duur is dat nou eigenlijk?

 

Hoeveel kost dat nou om in het buitenland te studeren? Is dat niet heel duur? Dit soort vragen krijg ik vaak van mensen uit Nederland als ik vertel dat ik in Edinburgh studeer. In deze blog zal ik proberen te laten zien dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn en waarom Schotland een aantrekkelijke optie voor een buitenlandse studie is.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Europese studenten die een volledige bachelor studie volgen in Schotland betalen op dit moment geen collegegeld. Volgens de Europese wetgeving mogen landen andere Europese studenten niet meer laten betalen. Aangezien Schotten zelf geen collegegeld betalen, betalen Europeanen dus ook geen collegegeld. Dit is een groot contrast met Engeland waar studenten, zowel Europeanen als Engelsen, £9,250 (€10.400) per jaar aan collegegeld moeten betalen.  Een kleine disclaimer: niemand weet precies hoe Brexit deze regeling gaat beïnvloeden, maar aangezien er sowieso een transitieperiode komt, wordt er verwacht dat studenten die binnen deze transitieperiode beginnen aan een studie nog van deze regeling gebruik kunnen maken. De collegegeld regeling geldt trouwens alleen voor een bachelor studie, master studenten betalen wel collegegeld. Voor PhD studenten zijn vaak ‘stipends’ (soort beurs) van >£20,000 per jaar beschikbaar.

Natuurlijk komt er meer bij kijken dan alleen collegegeld. Een van de grootste uitgave in Edinburgh is de huur. De huurprijzen van Edinburgh worden helaas elk jaar duurder aangezien de stad steeds populairder wordt. Voor een redelijke studentenflat met 2-3 flatmates dicht bij de universiteit betaal je toch wel rond de £400 – £550 (€450 – €620) per maand. Er zijn gelukkig ook goedkopere opties beschikbaar verder van de universiteit vandaan. Je andere uitgaven hangen erg af van je levensstijl. De prijzen van boodschappen zijn vergelijkbaar met Nederland, met een grote uitzondering van alcohol. Aangezien Schotland sinds een 2017 een ‘minimum pricing policy’ heeft voor alcohol is alcohol een stuk duurder geworden. Een goedkope fles wijn kost £5 – £6 en een sixpack bier rond de £6. Een pint kost rond de £3.5 – £4.5 in de meeste pubs. Maar, er zijn ook vele dingen goedkoper hier dan in Nederland. Een telefoonabonnement met 3GB data kost slechts £10 per maand en een ander voordeel is dat iedereen gratis verzekerd is voor zorg via de National Health Service (NHS).

Vanuit Nederland zijn er bovendien een aantal mogelijkheden beschikbaar om je studie te financieren. Aangezien je geen gebruik maakt van je OV-reis product, krijg je elke maand €100 reisvergoeding. Daarnaast kan je gewoon lenen bij DUO tegen dezelfde voorwaarden als Nederlandse studenten dat doen. Een groot verschil met Nederland is dat we een zeer lange zomervakantie hebben: van mei tot september. Veel studenten gebruiken deze maanden om te werken om zo hun studie te bekostigen.

Al met al is het studeren in Schotland zeker te betalen. Natuurlijk kan je het zo duur maken als je wilt, maar de basis (collegegeld, huur, boodschappen en zorgverzekering) kunnen zeker met een bijbaantje en hulp van de Nederlandse overheid bekostigd worden!

_____________________________________________________________________________

Heb je vragen naar aanleiding van deze (of een andere) blog? Thomas helpt je graag verder; stuur hem daarom gerust een berichtje via s1507945@ed.ac.uk

Aanmelden voor de Gates Cambridge Scholarship: Be you!

Daar zit je dan. Starend naar je scherm met de Gates Cambridge Scholarship Application open. De deadline is in een aantal dagen.

“Please describe below – in not more than 500 words – how your interests, achievements, both academic and extracurricular, demonstrate a capacity for leadership and a commitment to improving the lives of others. Please also set out why you think there is a good fit between your professional aspirations and the graduate programme at Cambridge for which you are applying”.  

Het Gates Cambridge Scholarship Programma is een scholarship voor postgraduate studenten van buiten het Verenigd Koninkrijk aan de University of Cambridge. De scholarship is opgericht in 2000 na een donatie van de Bill & Melinda Gates Foundation. De full-cost prestigieuze scholarship is competitief. Ruim 5700 studenten melden zich aan elk jaar met een succes percentage van 1% in de internationale rondes. Tijdens je applicatie zijn er diverse hurdles die je moet overkomen; genomineerd worden door je departement, geshortlist worden, voor een interview gevraagd worden en dan geselecteerd worden door een panel.

No pressure. Je kijkt opnieuw naar je scherm. Hoe pak je dit aan?

First of all; breathe. Net als elke andere applicatie is er altijd een factor van geluk. Er zijn duizenden mensen die zich aanmelden en veel van hen zijn gelijk op papier. Heb vertrouwen in jezelf, je academic record en waar je voor staat. De diversiteit in de ervaring, achtergrond en interesse die scholars hebben die voldoen aan de selectie criteria is enorm. Highlight daarom jouw individuele verhaal en prestaties. Blijf positief! Met hard werk en een beetje geluk kun je de applicatie en het interview proces overwinnen.

  1. Begin op tijd

Hoewel lichtelijk ironisch gezien de timing van deze blog, een algemene tip is altijd om op tijd te beginnen. Een applicatie proces neemt tijd in beslag en de Gates applicatie is gekoppeld aan het algemene aanmeldingsproces voor de University of Cambridge. Dit betekent dat je alle documenten die verwacht worden door de universiteit, je curriculum vitae, academische resultaten, een onderzoeksvoorstel (als PhD student) en je Gates motivatie op hetzelfde moment moet inleveren.

Daarnaast vereist je applicatie twee academische en een Gates (persoonlijke) referentie. Dit wordt gebruikt door de Gates trust om een grote groep academic superstars te reduceren tot een kleinere groep die aan alle criteria voldoen waarop de scholarship selecteert. Voor je Gates referentie is het belangrijk om iemand te vragen die weet waar Gates Cambridge voor staat en familiair is met jouw kwaliteiten. Het is prima om een van je academische referenties te vragen als referentie voor Gates. Het is echter wel van belang dat die referentie specifiek kan schrijven over jouw geschiktheid voor de Gates Scholarship. Het is altijd handig om de key details over de scholarship naar je Gates referentie op te sturen en duidelijk te maken dat de trust niet op zoek is naar een template referentie (wie is daar wel naar op zoek!?).

  1. Vind je potentiele supervisor sooner rather than later

Voor het onderzoek onderdeel (als PhD) van je applicatie is het belangrijk om op tijd een potentiele supervisor te identificeren. Neem de tijd om vast te stellen met wie je wilt werken en leg het contact! Zelf had ik het geluk dat ik mijn supervisor al kende via mijn MPhil in Public Health, maar anders kan je simpelweg een mail naar de mensen sturen waar je interesse in hebt om mee te werken.

Als je je aanmeld voor een MPhil of andere course-based programs dan is dit vaak niet nodig. Echter is het wel van belang dat je duidelijk bent in je motivatie waarom het programma een perfecte fit is voor jou.

  1. Houd altijd de selectie criteria van de Gates Trust in je achterhoofd.

Of het nou is tijdens het opstellen van je curriculum vitae of het schrijven van je Gates motivatie: het is van belang om altijd de vier selectie criteria van de scholarship in je achterhoofd te houden.

  • Leadership potential

Succesvolle applicaties zijn in staat om te laten zien dat ze het vermogen hebben om te leiden. “Take others with them” is centraal in het programma. Leiderschapskwaliteiten kun je laten zien op meerdere manieren, maar het is vooral belangrijk om je eigen verhaal te vertellen over jouw leiderschapskwaliteiten. Ben je bijvoorbeeld een leider geweest in jouw campus of in community organisaties?

  • Academic excellence

Het wordt verwacht van Gates Scholars dat ze academisch outstanding zijn en de capaciteit hebben om een significante contributie te maken tot hun veld. Het is van belang dat degene die geselecteerd worden voor de scholarship een grote kans hebben tot succes in Cambridge. De universiteit vraagt dan ook een minimale GPA van 3.5 tijdens het aanmeldingsproces en gemiddeld is het GPA van mensen geselecteerd voor een Gates interview 3.92. Dit is waar het eerste gras wordt weggemaaid.

  • A commitment to improving the lives of others

Het meest definiërende van de scholarship is de inzet die scholars tonen voor het algemeen belang –commitment to work for the greater good. De scholarship wil dan ook bewijs zien van een genuine commitment om anderen te helpen. Hoe maak jij een positieve impact? En hoe kan dit programma jouw helpen to save the world?

  • A good academic fit with Cambridge

Waarom Cambridge en niet Oxford, London, Newcastle? Uit je applicatie moet duidelijk zijn waarom je specifiek in Cambridge wil studeren. Denk bijvoorbeeld aan de supervisors, resources, de specifieke opleiding, de potentiele carrièremogelijkheden. Het is belangrijk dat je overtuigend kan zijn in waarom je ervoor kiest om je postgraduate degree in Cambridge te doen.

500 woorden is alles wat je hebt voor je Gates motivatie. Dat betekent dat elk woord telt. Schrijf draft na draft. Laat het lezen door mensen die je vertrouwt (collega’s, vrienden, familie, mentors) en vraag hun input op je content en schrijfstijl. Zorg ervoor dat je motivatie duidelijk maakt waarom jij aan alle vier de bovenstaande criteria voldoet en wees hierin specifiek. Wat heb je gedaan dat duidelijk maakt dat je aan elk criterium voldoet?

  1. Wees niet bang om anderen te vragen om hulp

“The strong individual is the one who asks for help when they need it”. Wees niet bang om te vragen om hulp tijdens het proces: van het schrijven van je motivatie tot het voorbereiden voor een interview. Vrienden, familie en collega’s zijn vaak in staat dingen te zien die jij over het hoofd ziet. Voor mij was dat niet anders! As a matter of fact: het was mijn beste vriend die suggererende om me aam te melden voor de Gates scholarship. Met zijn indringende vragen hielp hij m’n essays vorm te geven en me voor te bereiden op m’n interview. Diverse professors hebben me geholpen met een practise interview, m’n supervisor hielp met m’n onderzoeksvoorstel en tal van Engelse vrienden hielpen me met het corrigeren van m’n Engels. Al deze verschillende meningen en ingangspunten helpen je om je applicatie vorm te geven tot een masterpiece waar je trots op kunt zijn. Vergeet iedereen die je geholpen heeft niet te bedanken met een vriendelijk kaartje of chocolade, al deze mensen geloven in je en willen je helpen je optimale mogelijkheden te bereiken!

Hoe stressvol het ook is, realiseer je dat een applicatie proces op zich al een leerproces is. Het geeft je de mogelijkheid te reflecteren op wat je hebt gedaan, waar je naar toe wilt en een kans jezelf te representeren. Probeer ervan te genieten en het te zien als iets leuks!

Bloed, zweet, en veel tranen (van geluk) hebben gevloeid tijdens mijn applicatie en interview. Het beste advies dat ik of iemand anders je dan ook mogelijk kan geven is: leg je ziel in je applicatie. Zorg ervoor dat het review committee kan zien wie jij bent. In mijn essay schreef ik vooral over mijn passie voor Global Health en mijn gedrevenheid om iets te DOEN om de wereld te veranderen “a world where people can live in a safe environment, in equality and in a state of physcial, mental and social well-being.”. Ik schreef over mijn extracurriculaire activiteiten en hoe ik Global Health research wilden combineren met advocacy. Ik schreef over de ervaring die ik had in leadership roles en waarom de University of Cambridge specifiek de beste optie voor mij was.

Nooit had ik zelf verwacht dat ik uitgenodigd zou worden voor een interview. To share a little secret: op de dag van het interview zelf was ik zo zenuwachtig dat ik bijna niet was gegaan (waarom zouden ze immers mij selecteren?!)! Het was dat m’n beste vriend me letterlijk naar het gebouw van het interview duwde. En het interview was een van de leukste gesprekken die ik heb gehad! Het panel kent je applicatie van onder en boven. Ik kon uitgebreid vertellen over m’n passie voor Global Health, het belang en de details van m’n onderzoek. Ze vroegen specifiek naar dingen als waarom ik van Biomedische Wetenschappen naar Public Health was geswitched en waarom ik bepaalde dingen includeerde in mijn onderzoek.

Je aanmelden voor de Gates Scholarship is een heel avontuur. Geloof in jezelf en stay cool! Ik kan je niet garanderen dat deze tips je helpen om geaccepteerd te worden voor een Gates Scholarship. Niemand kan je dat garanderen. Echter hoop ik dat na het lezen van deze korte tips je met iets meer vertrouwen (en plezier) naar je applicatie kunt kijken.

You might be dissapointed if you don’t get it, but you are doomed if you don’t try! I believe in you!

________________________________________________________________________________

Voor meer informatie: https://www.gatescambridge.org/apply/deadlines of  stuur een kort berichtje naar krv22@cam.ac.uk. 

Edinburgh: stad van Quidditch, wine tasting, Dutch society & nog veel meer…

Een introductie tot Edinburgh

Daar is die dan, mijn eerste NWS blog. Deze blog zal ik gebruiken om mij wat beter voor te stellen en ik zal een globaal idee geven over het studentenleven aan de University of Edinburgh. Ik ben net aan mijn vierde en laatste jaar van mijn bachelor Infectious Diseases begonnen. Ik ben hier dus al een tijdje en Edinburgh voelt echt als een tweede thuis. De universiteit ligt midden in het stadscentrum wat betekent dat je als student volop kan meedoen aan het stadsleven. Edinburgh is de hoofdstad van Schotland dus er is altijd wel wat te doen. Er zijn vele pubs, clubs, coffeeshops, verscheidene musea en parken. Lopend door het historische centrum kom je kastelen, kathedralen en geheime steegjes tegen. De stad doet vaak aan een Harry Potter filmset denken. Dit is geen toeval aangezien J.K. Rowling hier haar eerste Harry Potter boek schreef.  Als hoogtepunt staat er een uitgedoofde vulkaan van 251 meter midden in de stad: Arthur’s Seat. Na een flinke klim word je beloont met een prachtig uitzicht over de stad, de zee en de Schotse heuvels in de verte.

Niet alleen de stad heeft veel te bieden, de universiteit biedt ook veel mogelijkheden aan. The University of Edinburgh heeft een zeer actieve student union. Er zijn hier geen studentenvereniging zoals in Nederland, maar we hebben wel vele societies. Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een society voor. Houd je van hummus? Mooi, want er is een hummus society die elke week een hummus tasting houdt. Wil je quidditch (zwerkbal) spelen? Geen probleem, we hebben er een society voor. Zelf ben ik lid van de wine society. Naast wekelijkse wine tastings ben ik ook lid van hun blind tasting team waar we tegen andere Schotse en Europese universiteiten strijden. Daarnaast ben ik dit jaar voorzitter van twee societies: de NWS Dutch Society en The International and Exchange Student Society. Het is heel gemakkelijk om betrokken te raken bij verschillende societies. De universiteit organiseert een welcome week aan het begin van het semester en deel van de welcome week is de fresher’s fair. Tijdens de fresher’s fair hebben alle verschillende society een stall waar je meer informatie kan krijgen over de society en je je meteen kunt inschrijven. Mijn advies: probeer zoveel mogelijk societies uit. Deze kans krijg je niet in Nederland dus maak er volop gebruik van!  Heb je vragen over Edinburgh aan de hand van deze blog? Neem gerust contact met me op: s1507945@ed.ac.uk

Uitzicht op Arthur’s Seat van een van de gebouwen van de universiteit.

So remember to look up at the stars and not down at your feet. Be curious!

Herfst heeft iets speciaals; roodgele bladeren dwarrelen van de bomen, de wind spelende met hun directie terwijl de eekhoorns langzamerhand schuilplaatsen zoeken voor de winter. Verwonderend staar ik naar de felle kleuren die me tegemoet komen terwijl ik naar de bladeren bij mijn voeten staar. Herfst heeft iets onschuldigs, iets dat spreads kindness en ik moet denken aan een quote van Jens Stoltenberg “When autumn darkness falls, what we will remember are the small acts of kindness”. Dieper in in m’n gedachten zinkende, word ik abrupt opgewekt als ik iemand tegen me op voel botsen.

Terwijl ik opkijk, zie ik twee paar grote, verwilderde ogen terugkijken. Een jong meisje begint zich mompelend te verontschuldigen. Ze raapt een plattegrond van Cambridge van de grond terwijl haar lanyard met Univeristy Card om haar hals slingert. “Could you maybe tell me where the main building of the University is?”. Licht verward kijk ik om me heen, me realiserend dat de zomer-touristen (met de selfie-sticks geplakt aan hun handen) langzamerhand weer vervangen zijn door kersverse, piep-nieuwe studenten die de stad binnendruppelen vol twinkelende ogen ready for a new adventure.

Cambridge in de herfst is een geval apart. Vibrant. Energetic. Maar vooral a lot of confusion. Nieuwe studenten rennen rond van introductie naar introductie, terwijl ze grip proberen te krijgen op de ingewikkelde structuren van colleges, departementen, scholen, de universiteit etc. Ik leg de studente uit hoe de universiteit is opgebouwd, terwijl ik in m’n ooghoek een fietser de “one way road” zie inrijden gevolgd door een geïrriteerde schreeuw “this is a ONE way road”. Een lach krult om m’n lippen denkend aan de keren dat ik die fout maakte toen ik net nieuw was in Cambridge.

Een maand geleden was ik nog bezig met het afschrijven van m’n MPhil thesis. Nu verkeer ik me in een wirwar van studenten – volgende week start ik met m’n PhD. Help – het rimpelende wateroppervlak van de Cam dient onmogelijk voor zelfreflectie. Ik zucht. Wind blaast door m’n haren. Ik hoor mensen in academic gowns kibbelend voorbij lopenAlgauw denk ik terug aan het magische afgelopen jaar. “Harry Potter Like” zoals sommigen het beschrijven. En een warm happy gevoel verspreid zich door mijn lichaam.

Cambridge is confusing, veeleisend en stressvol, maar bovenal one of the most magical and brilliant places to study.

Via deze blog zal ik gedurende het jaar een kijkje achter de schermen bieden over studeren in de University of Cambridge; van gekke gewoonten tot het schrijven van een application. Wil je dat ik over iets specifieks schrijf? Let me know via krv22@cam.ac.uk!

“So remember to look up at the stars and not down at your feet. Try to make sense of what you see and wonder about what makes a universe exist. Be curious” – Stephen Hawking.

NWS gaat weer bloggen!

“Hoe is het om in Cambridge te studeren? Wat is een fresher’s fair? Wat is er zo bijzonder aan Schotland? Wat doet een NWS club nou precies…? “

Het is alweer een tijdje geleden sinds de laatste NWS-blog op deze site verscheen (2017!) maar nu is het dan toch weer zover: NWS gaat weer bloggen!

Onder de rubriek “Blogs” zullen we de komende maanden weer verschillende blogs publiceren van studenten in het buitenland. Voor nu introduceren we graag onze eerste 2 bloggers: Kim van Daalen & Thomas Dalhuisen. Hieronder stellen ze zich aan jullie voor.

 

Mijn naam is Thomas Dalhuisen en ik woon in het mooie Edinburgh in Schotland. Ik ben nu in het vierde en laatste jaar van mijn studie biomedische wetenschappen aan de Univeristy of Edinburgh. Dit jaar ben ik de voorzitter van de NWS Edinburgh Dutch Society en ik zal de komende maanden gaan bloggen over mijn ervaringen in Schotland. Edinburgh is een geweldige stad om te studeren vol met historie en er zijn vele mogelijkheden om het prachtige Schotland te ontdekken.

 

Kim van Daalen is een eerstejaars PhD student in Global Health (Public Health & Primary Care) en Gates Scholar aan Cambridge University (VK). Haar grootste passies zijn Global Health en Climate Change action. Ze is al verschillende jaren actief (bestuurs)lid van de “International Federation of Medical Students’s Association”(IFMSA). Vorig jaar heeft zij haar MPhil Public Health afgerond, tevens aan Cambridge University. Kim is actief lid van de NWS-Cambridge club.  

Lijkt het je ook leuk om voor NWS te bloggen? Stuur dan snel een mailtje naar pr@wereldwijdestudenten.nl en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met je op. We verwelkomen je graag bij het blogger-team! Samen kunnen we dan bespreken welke mogelijkheden er zijn;  uiteraard is dit geheel vrijblijvend en op vrijwillige basis! 

Vlogmaand & webinar: Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?

Heel februari zal in het thema staan van studeren in het buitenland. Samen met WilWeg organiseert NWS een vlogmaand en webinar.

In februari plaatsen we op onze sociale media elke week vlogs van studenten uit alle uithoeken van de wereld. Zo krijg jij een uniek kijkje in het dagelijkse leven van een Nederlandse student in het buitenland!

Afsluitend aan de vlogmaand organiseerden we op donderdag 1 maart de NWS & WilWeg webinar “Studeren in het buitenland. Hoe regel je dat?”. In deze webinar vertelden we welke voorbereidingen je moet treffen, wat je moet regelen om je studiefinanciering mee te nemen, aan welke verzekeringen je moet denken en wanneer je je moet uitschrijven bij de gemeente. Daarnaast gaven we nog slimme tips waar je niet eerder aan gedacht had.

Klik hier om de webinar terug te kijken!

 

Bekijk hier de vlogs:

Bekijk voor meer ervaringen ook onze NWS-blogs !

Op een onbewoond eiland

MarieZwetsloot1

 

Het bos staat in brand. Althans daar lijkt het op. De blaadjes kleuren van knalrood tot zandgeel, van donkerpaars tot oranje. Tussen de felle kleuren ontdek ik nog net een paar eenzame groene vlekjes van de dennen en sparren. In het midden van die vuurzee staan vier tentjes. Op een onbewoond eiland in een groot meer. Het enige echte vuurtje dat hier brandt, heb ik zelf drie uur geleden aangestoken. Mijn vrienden zitten er in een strakke kring omheen. Er liggen natte sokken op de stenen rondom het vuur. De eerste en enige fles rum is al bijna leeg.

Ik had mijn vrienden een relaxt weekendje kamperen en kanoën beloofd. In het natuurpark de Adirondacks. Dat liep net wat anders. Er staat een strakke harde wind. We hebben de hele dag geen zon gezien.  Het is een wonder dat er niemand met de kano is omgeslagen. Toch zijn al onze kleren vochtig. Er liggen minuscule druppeltjes op mijn wollen outdoor trui. De temperatuur keldert snel. Vannacht gaat het vriezen.

Een maand geleden was ik hier nog met mijn ouders. Die waren drie weken bij mij in Ithaca op vakantie. Toen ging het kanoën zo makkelijk. We werden gedropt in een rivier en hadden drie dagen om terug te peddelen. Alle dagen volop zon. Het was zelfs zo windstil dat je jezelf en de bomen om je heen terug kon vinden in het spiegelgladde wateroppervlak. Toch waren we niet de enige: schildpadden, vissen, herten, vogeltjes. Gelukkig geen beren. ’s Avonds rondom het kampvuur verhalen vertellen en naar de uilen luisteren. Er zijn weinig plekken in de wereld waar je op deze manier zo de wildernis kan intrekken. Maar vier uur vanaf Ithaca! Ik nam mij heilig voor dit paradijs vaker te bezoeken.

Deze keer geen wilde dieren. Waarschijnlijk is het ook voor hen te koud. Het makkelijke kanotochtje dat ik heb uitgekozen, duurt bij windkracht 6 drie keer zo lang. Bij mijn wiskunde vrienden sta ik te boek als de hippie, buitenliefhebber en actieveling. Meestal kunnen ze mijn ideeën wel waarderen. Wie houdt er niet van appels plukken, een wandeling door het bos of zwemmen in het meer? Deze keer ben ik bang dat ik te veel van ze heb gevraagd. Ze zien er moe uit. Gelukkig is er nog wel genoeg droog hout om het hele eiland in de fik te steken.

Iemand rekt zich uit en kruipt nog wat dichter naar het vuur toe. Ik verkramp. Nu gaat het komen. De eerste die gaat zeggen dat hij het een stom plan vindt: “Aaaah… this is the best weekend ever.” Ik voel de ontlading. Waar maak ik me zorgen om? Je moet wel erg blind zijn om niet van deze plek te kunnen genieten. De kleuren van de blaadjes warmen me op. Dit is het relaxte weekend dat ik hen heb beloofd. Vanavond om acht uur onze slaapzak in!

Herinneringen – Caitlin’s belevenissen in York

CaitlinVanRooij

York, wat lijkt het alweer lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Zoals het met alles gaat lijken mijn herinneringen van York een paar maanden na m’n laatste les mooier dan het er ooit is geweest. Want wat waren de mensen vriendelijk, wat was het er schoon en wat was alles er goed geregeld. De vervelende dingen, zoals eindeloze lessen statistiek, te langzaam lopende toeristen en de eindeloze tocht om van de campus weer in de stad te komen lijken nu toch allemaal niet meer zo erg.

Inmiddels ben ik verhuisd naar London en breng ik mijn tijd door op UCL. Om eerlijk te zijn is de grote stad meer mijn ding. Er is altijd wel wat te doen of te zien. De ene dag kan je toerist zijn in een museum, en de volgende dag loop je als een hippe local op een farmers market. Maar anders dan in York ben je hier onbekend. Geen blik van herkenning bij de dichtstbijzijnde supermarkt wanneer je er voor de derde keer die week komt omdat je elke keer weer iets vergat, en ook geen vriendelijke buschauffeurs die je hartelijk verwelkomen. In ruil krijg je hier wel weer duizenden winkels en de efficiëntie van de metro voor terug.

Net zoals de stad onpersoonlijker is, geldt dat voor de universiteit ook. Natuurlijk is dat ook niet zo raar, aangezien ik in York 3 jaar rondgelopen heb en hier nog maar een paar weken. Toch lijkt alles slechter geregeld en moeilijker te gaan. Ze behandelen je hier meer als een nummer dan als een persoon, en dat is best wel even wennen.

Ondanks dat ik mijn hart nog steeds niet verloren heb aan Engeland, heb ik dat wel aan ‘buitenlander’ zijn. Het brengt allemaal kleine overwinningen en geluksmomentjes met zich mee die je thuis waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld vindt: de eerste keer de juiste metro nemen zonder het eerst te Googlen, wanneer je eindelijk hebt onthouden dat hier in Engeland dat ‘pants’ geen broek betekend zoals je op school in de Engelse les hebt geleerd maar ‘onderbroek’, weten dat je expliciet zwarte thee moet bestellen voor ze aan de haal gaan met de melk, en de gedachte aan thuis wanneer je ziet dat je supermarkt stroopwafels verkoopt.

Het allermooiste van ‘buitenlander’ zijn is misschien toch wel het moment dat je weer voet op eigen bodem zet, tussen alle super lange mensen, met hun heerlijke openheid en humor. Maar dat kan je natuurlijk alleen ervaren als je de stap neemt. Dus voor iedereen die twijfelt: probeer het gewoon. Als je het echt niet leuk, gezellig en geweldig vindt dan ben je ook zo weer terug!

Ay amor – Marie’s belevenissen in Ithaca

MarieZwetsloot1

Geen vriend meer. Dat was het strakke plan. Absoluut niet eentje voordat mijn PhD af was. In theorie een plan waar ik me goed aan zou kunnen houden. Ik was immers al bijna twee jaar single. Verder is graduate school niet bepaald de plek waar de droomprinsen uit de lucht komen vallen. Ze zijn wel allemaal slim. Dat is zeker. Maar dat betekent niet per se dat ze uitblinken in het voeren van een normaal gesprek. Daar komt nog eens bij dat de leuke helft, de uitzonderlijk knappe slimmeriken die het wel lukt te kunnen praten, al getrouwd is. Wat overblijft voor mij, zijn de hippies, de nerds, de bros, de dudes en de dorks. In principe dus een makkie om me aan mijn plan te houden.

“Het is de moeite gewoon niet waard. In Ithaca ga ik echt niemand vinden,” probeerde ik mijn broer tijdens kerst te overtuigen. Het leek wel of hij niet eens de moeite nam om mij te begrijpen! Dat er iets diepers achter mijn voornemen schuilde wist ik dondersgoed. Een gebroken hart, een paar ongemakkelijke afspraakjes, een oplopende ruzie omdat de verwachtingen tijdens het daten niet overeenkwamen. En dan ook nog het allerlastigste probleem: ik wil terug naar Europa en heb geen zin in drama. Lange afstandsrelatie? Nee!!!! Alsjeblieft niet. Dankjewel! In Amerika blijven wonen? Nee! Helemaal niet als die mafkees van een Trump aan de macht komt. Naar een ander land verhuizen? Op zich een optie, maar ik heb mijn familie al zo lang moeten missen. Mijn conclusie: dit is me veel te ingewikkeld. Mijn oplossing: ik ga het hele onderwerp gewoon vermijden. Ik heb het prima met mijn gewone vrienden. Ik ben een held in het plannen van mijn leven en neem het lot in eigen hand.

En dan zit ik nu met de gebakken peren. Mijn sublieme plan is compleet mislukt. Nog geen twee maanden terug in de VS en ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Mexicaanse superprins. Ik snap nog steeds niet dat ik hem niet eerder heb zien staan. Student Wiskunde. Woont notabene bij mij in de straat. Drie huizen verderop. Hij is knap, slim, grappig, en we kunnen urenlang met elkaar praten. Ik ben helemaal van de wereld. Kan me voorlopig even geen zorgen maken over de toekomst. En mijn broer? Die zei: “O ja, ik wist het al wel. Het zat er aan te komen”.

Carrière bitch – Marie’s belevenissen in Ithaca (en Duitsland)

MarieZwetsloot1

“Wanneer ga jij deze zomer op vakantie?”, vraagt mijn nieuwe kantoorgenoot. Sinds een maand ben ik in Duitsland voor een project van mijn promotieonderzoek. Ik vertel haar dat ik na mijn werk in München een week naar Nederland ga om mijn familie op te zoeken. Ze lijkt niet tevreden: “Nee, ik bedoelde wanneer je écht op vakantie gaat. Of ga je niet?” “Jawel, ik heb alleen nog niet besloten waar naar toe,” lieg ik in gebroken Duits. Ik reis niet voor mijn plezier. Die tijd heb ik niet… “Bullshit!” zegt een klein stemmetje in mijn hoofd. “Je maakt er gewoon geen tijd voor.”

Dat ik perfectionistisch ben hoeft niemand me te vertellen. Dat ik langzaam in een panische carrière bitch verander, vind ik wat moeilijker te accepteren. Ik ben 26, heb in vier verschillende landen gestudeerd, in zeven verschillende landen gewerkt, mijn studie summa cum laude afgerond, en natuurlijk was promotieonderzoek aan een Nederlandse universiteit doen niet genoeg. Dat doe ik in de VS met een groot deel van mijn onderzoek in Duitsland. Dat leek me een goede compromis. Dan ontgroeit Europa me niet en zie ik mijn familie nog eens. Oh, en dat Duits. Dat leer ik wel even. Eigenlijk wel mooi meegenomen. Nog een taal erbij.

En zo ga ik door. Zonder adempauze. Want ik kan het allemaal afdwingen. Hier en daar wat nekpijn, hoofdpijn, problemen met mijn darmen. Niks ernstigs, toch? Totdat ik er bij neerval. De krantenartikelen over jongvolwassenen met burn-outs van het afgelopen jaar kwamen goed binnen. Het duurt niet lang meer en je kan over mij ook zo’n stukje schrijven. Doe ik echt onderzoek naar klimaatsverandering in bossen omdat ik zo geniet van het buiten zijn? Wie houd ik voor de gek? Ik ben inderdaad veel buiten, maar dat gaat samen met intense stress: apparatuur die niet goed werkt, bomen die niet doen wat mijn hypotheses zeggen, dagen die niet lang genoeg zijn om al mijn ambitieuze werk gedaan te krijgen. En dit alles zonder hulp. Want alle Duitsers maken wel mooi gebruik van hun vakantiedagen. Volgens mij doe ik iets helemaal fout. Dit ben ik niet. Ik wil geen workaholic worden! En ik houd ook niet van liegen! Genoeg. Ik ga nu een vakantie boeken.